The Oli Brown Band
c.c. De Steiger, Menen - 18 februari 2010

Het zat er aan te komen, maar nu is het een feit. 'On The Road' verwijst onze rokende medemens met onmiddellijke ingang voor het opsteken van een rokertje naar de gloednieuwe 'smoke port' van het culturele centrum. Met die, voor velen, onaangename boodschap moest Philippe het publiek verwelkomen bij de aanvang van het nieuwe seizoen. Een tweede punt van belang was de programmawijziging voor volgende maand. 'Devilboy' Turner blijft lekker 'thuis' en het Britse Nine Below Zero zal deze leemte vullen. En ondertussen kunnen we de lijst 'promising youthful blues musicians' gezwind aanvullen met de twintigjarige Britse zanger-gitarist Oli Brown.

 

Het Verenigd Koninkrijk overstelpt hem met lof, maar blootgesteld aan het alles behalve homogene en best wel opmerkzame publiek in Menen, kan hij maar beter alle zeilen bijzetten. Afgezien van een paar futiele haperingen (in casu de draadloze verbinding met zijn gitaarversterker) levert Oli, netjes ingebed in de uitstekende begeleiding van het duo Dring - Inniss, twee sets van elk drie kwartier af. Zijn muziek is voortreffelijk en op het niveau van een doorgewinterde performer. Hij laat weinig of niets aan het toeval over en wil dat men hem ondanks zijn jeugdige leeftijd au serieux neemt. Dat het hem menens is, blijkt ondermeer uit de samenstelling van de ritmesectie met achter het drumstel Simon Dring in combinatie met de opmerkelijke bassist Roger Inniss. Brown huurde laatstgenoemde speciaal in voor deze blitzpassage door Nederland en BelgiŽ, omdat Roland Bacon verplichtingen had in de VS. De oorspronkelijke bassist, Freddy Hollis, verliet eind vorig jaar de groep. Zijn vervanger, Roland Bacon, is de bassist van Carl Gustafsons Blinddog Smokin', met wie Oli op jaarlijkse basis   de VS. mag afschuimen.

 

Browns krachtige toonvaste stem geeft hem alle ruimte om heel wat variatie in zijn nummers in te bouwen. Stille passages ontvlammen in een oogwenk tot ongeremde uitvallen. Aangevuld met het subtiele gitaargetokkel, met als uitschieters enkele adembenemende solomomenten, is dit ruimschoots voldoende om een publiek in te palmen. We kregen ei zo na alle nummers uit de in 2008 verschenen cd 'Open Road'. Niettemin mochten we in de loop van de tweede set kennismaken met het fonkelnieuwe album 'Keeping My Opions Open', onder de vorm van een try-out (een gebruik dat tegenwoordig nogal 'in' blijkt te zijn). Voor de netjes aangeklede jongeman weerklonk meermaals een spontaan publieksapplaus, zo ook voor de twee begeleidende muzikanten na het weggeven van een denderende solo. Oli stelde zijn kompanen trouwens meermaals aan het publiek voor, wat volgende ludieke reactie uitlokte bij een aanwezige: 'and who are you?'. Verder werd het nog even stil in de zaal tijdens een minutenlang durende 'conversatie' tussen Oli's 'handcrafted' Vanquish en de zessnarige bas van Roger. Het spreekt voor zich dat het publiek naar een bisnummer hengelde. Het werden er zelfs twee. Brown ving aan met 'Phycho', wat naadloos overvloeide in 'Black Betty'.

 

Of de aanwezigen meebrulden? U mag twee keer radenÖ Of blues een stille dood sterft? Bijlange niet; een nieuwe generatie maakt zich op om de fakkel in ontvangst te nemen. Volgende maand, op donderdag 18 maart, laat 'On The Road' die met Nine Below Zero vooralsnog in handen van de gevestigde orde.

Patrick Lagae 

reageer op dit artikel

 

    
      foto's: © Francis Decrocq

      __________________

     
koppelingen:
       
- website On The Road

      - website Oli Brown

      - website Roger Inniss

      - website Simon Dring
 





















 

 

 

 

 

 







 



This site tracked by OneStat.com. Get your own free site counter.