Deze zomer berichtten we over het optreden van Duke Robillard op Sortie Blues, toen omringd door een schare lokale muzikanten waaronder Roland. Om diverse redenen had dit optreden ons een wrange nasmaak gelaten. We twijfelden zelfs of we ooit nog Duke in goede vorm bezig zouden kunnen zien. Wanneer echter een nieuw optreden van Duke in de Casino in Sint-Niklaas werd aangekondigd, waren we er als de kippen bij om te checken in welk formaat dit optreden zou doorgaan. Een resem beroepsmuzikanten uit Frankrijk en Spanje werd aangekondigd en stilletjes hoopten we dat dit het optreden van de tweede kans zou worden. En tevens was het een goede reden om eens een optreden in De Casino bij te wonen.

Maar eerst de support act. De korte set van Guy Verlinde & Tom Eylenbosch was naar hun eigen zeggen de aperitief op wat komen zou – ze hadden de soundcheck van Duke gehoord. Guy en Tom speelden een vijftal nummers zowel uit de recentste lp van Guy alsook uit zijn vroeger werk. Zoals gewoonlijk heeft Guy weinig moeite om het publiek mee te krijgen met zijn zang, gitaar- en mondharmonicaspel, maar ook met zijn immer entertainende bindteksten. Tom van zijn kant maakt nog maar eens duidelijk dat het geen toeval was dat hij de Belgian Blues Challenge won dit jaar.

Over naar de hoofdschotel. De concertorganisator kondigt het optreden aan als een bloemlezing uit de decennialange carrière van Duke, een jubileumoptreden als het ware. De begeleidingsmuzikanten nemen hun plaats in op het podium, gevolgd door de gemoedelijke Duke, de ene hand steunend op zijn wandelstok, zijn Telecaster in de andere. Voor de geïnteresseerden, het is een 'Frankenstein'-Telecaster, samengesteld uit een Fender-nek en een Squier- (= goedkope Fender) body met een mini-humbucker in de nekpositie. Dus absoluut geen fancy vintage gitaar of een antieke hollow body. Niet dat Duke dit absoluut nodig heeft om goed te klinken. Hij is trouwens totaal relaxed – hij hoeft niets meer te bewijzen.

De opener van de set is de instrumental 'Shufflin' and Scufflin'' die Duke samen met Jimmie Vaughan schreef. Tijdens deze mid-tempo shuffle (hoe kan het ook anders, met zo'n titel) krijgen de begeleidingsmuzikanten onmiddellijk de gelegenheid om hun professionele kunnen tentoon te spreiden. We geven hier even hun namen: Damien Daigneur (toetsen/Hammond), David Cayrou (baritonsax), Frank Mottin (tenorsax), Matteo Giannetti (bas) en Matthieu Gastaldi op drums. Met de sympathieke Damien Daigneur konden we na het optreden nog een praatje maken. Ze waren reeds een kleine week samen met Duke en na een aantal repetities hadden ze de dag voordien in Helsinki het enige andere optreden van de mini-tour afgewerkt.

Na de opener checkt Duke bij het publiek of de blazerssectie goed hoorbaar is "because it's an essential element of the sound". Geen probleem, want het geluid staat prima afgeregeld in De Casino. Zoals gezegd is het optreden opgezet als een bloemlezing. Hier die hele trits nummers in extenso beschrijven, zou ons veel te ver leiden. We beperken ons hier dus tot een samenvatting, een bloemlezing van de bloemlezing, bij manier van spreken.

De setlist beslaat zowel zijn periode met Roomful of Blues als zijn solocarrière nadien, en dat in verschillende configuraties, zoals bijvoorbeeld met de Pleasure Kings. De muziekstijl varieert van jumpblues, over fifties rock-'n-roll, pianoboogie en funky nummers à la Albert Collins, tot zelfs een kleine streep B.B. King. Het meer jazzy gedeelte van zijn oeuvre blijft overigens achterwege. Duke brengt een aantal eigen nummers, maar ook een hele reeks covers zoals van Big Joe Turner, Jerry Portnoy, Doc Pomus of Little Richard. Voor elk wat wils dus en steeds authentiek gebracht. De bandleden zijn hier trouwens niet vreemd aan. De ritmesectie is er steeds met de juiste feel en de blazers mogen geregeld uithalen. De pianist neemt daarboven op voortreffelijke wijze verschillende zangpartijen voor zijn rekening, waarbij Duke alleen maar kan aangeven: "Young guys who play my songs, that's what you get when you get old". Ook de drummer valt op door de manier waarop hij letterlijk en figuurlijk op het puntje van zijn stoel zit en steeds de andere muzikanten nauwlettend in de gaten houdt om zijn spel aan te passen. Niettegenstaande dat het allemaal professionele muzikanten zijn en er repetities aan het optreden voorafgingen, geeft Duke af en toe nog bijkomende instructies. Iets in stijl van: "To be clear, this evening, we play it in A, take it from the five and with a swing feel". Blijkbaar hadden ze het nummer de avond voordien in een andere toonaard en met een straight feel gespeeld. Vervolgens swingt de band als de besten.

Het publiek – een tweehonderdtal toeschouwers – kan het allemaal best appreciëren en volgt aandachtig het optreden. Even uitweiden over het gitaarspel van Duke, want dit is toch een van de redenen waarvoor een groot deel van het publiek naar dit optreden is gekomen. Beïnvloed door verschillende stijlen maar voornamelijk verankerd in de jumpblues, is zijn manier van spelen steeds een beetje hoekig. Weliswaar met minder franjes en minder snel dan vroeger, zoals we deze zomer reeds opmerkten. De leeftijd en zijn gezondsheidsproblemen spelen hier zeker een rol, alhoewel er ook duidelijk sprake is van een bewuste keuze voor 'less is more'. De subtiliteit van zijn gitaarspel vertaalt zich ook in de ritmische aanpak. Nu eens 'behind the beat' om de swingfeel te versterken, dan weer iets vooruitlopend of soms pal op de beat bij een stevige rocker. Hij weet ook goed waar de volumeknop staat op zijn gitaar en de variatie in de manier van aanslaan van de snaren zorgt voor een dynamisch spel.

Als we er dan toch twee nummers moeten uitpikken, dan denken eerst aan de low down T-Bone Walker slowblues 'You Don't Love Me And I Don't Even Care'. T-Bone is altijd een grote inspiratiebron voor Duke geweest en hij beheerst zonder enig probleem de typische chromatische loopjes en schuivende akkoorden van de West-Coast grootmeester. Vervolgens was er het jumpbluesnummer 'You Better Hold Me'. Duke kondigt het nummer aan als "something exiting and the saxophone players will have the opportunity to duke it out" (pun intended?). Met andere woorden, de saxofoonspelers kunnen een robbertje uitvechten in een saxduel. En of ze dat doen.

Een herkansing, vraagt u zich af? Voor ons met brio geslaagd voor deze tweede zit. Duke laat trouwens uitschijnen dat hij in de toekomst (een beetje tegen de verwachtingen in) nog naar Europa zal komen. We kunnen dit alleen maar toejuichen.