Wij zijn nu eenmaal een medium voor blues en bluesverwante muziek. In die context is het (Ge)Varenwinkel Blues & Roots Festival soms een uitdaging omdat bluesliefhebbers – en daartoe rekenen we ook onszelf – er de zogenaamde roots- of americanabands moeten bijnemen. Dat zorgt weleens voor vreugdevolle ontdekkingen wanneer programmator Bruno Verhoeven iets uit zijn hoed tovert dat een ziel en een geweten heeft, én muzikaal zo sterk in elkaar zit dat het ook bluesfans in hoge mate kan bekoren. Maar er zijn ook momenten dat bluesfans even op hun honger blijven zitten, of net niet, wanneer ze bij bepaalde bands het moment geschikt achten om iets achter de wijsheidskiezen te stouwen en van op afstand te genieten. Hoe dan ook, het (Ge)Varenwinkelfestival is steeds een zeer gezellige bedoening, degelijk georganiseerd door een gedreven hechte ploeg. Op papier althans, leek de ene festivaldag al wat interessanter dan de andere qua muziekjes die in ons segment thuishoren. Op de twee 'blues- en rootsdagen' deden we ter plaatse de nodige vaststellingen...

vrijdag 29 augustus

De Luikse formatie The Flynts mag om kwart over vijf de spits afbijten in de kleine tent. Met stevige ritmes en luid gitaarwerk brengen ze voornamelijk eigen composities, die bij momenten doen denken aan Led Zeppelin. De drummer heeft zowaar een beetje de look van John Bonham, maar daar houdt de vergelijking dan ook op.

Over dan maar naar de grote tent waar David Newbould & Band het publiek opwachten. De sound van de band is voornamelijk opgebouwd rond divers gitaarwerk. Al naar gelang de man zijn akoestische gitaar of zijn Tele omgordt, evolueert de set tussen countryrock en meer mainstream gitaarrock, nu eens melodieus, dan weer steviger van aanpak. Allemaal pretentieloos gebracht.

Met Handsome Jack op het podium in de Roots-tent blijven we aan de overkant van de grote plas. Bij dit powertrio komt er ook een behoorlijke portie vettig gitaargeluid aan te pas en potige boogienummers à la ZZ Top swingen de pan uit. De drie bandleden nemen elk een stuk van de zang voor hun rekening, het zij solo of in harmonie. Bij momenten wordt het gas teruggedraaid en komt de band lekker groovend uit de hoek. Naar het einde van de set toe krijgen we opeens de volgende woorden te horen: "Everything gonna be all right." Even denken we een cover van McKinley Morganfield te ontwaren, maar we zijn eraan voor de moeite. Sorry, Muddy.

In de grote tent is ondertussen de volgende act aan het opwarmen. We ontdekken de ritmesectie die Delanie Pickering zal begeleiden. De uit Frankrijk afkomstige Denis Agenet op drums, Abdell B Bop op de contrabas en toetsenist Damien Cornelis zijn geen onbekenden, want ze touren wel vaker door Europa met Amerikaanse bluesmuzikanten. Delanie trad eerder dit jaar trouwens met exact dezelfde musici op in de Banana Peel. De achtentwintigjarige Delanie Pickering is uit New Hampshire afkomstig en leeft tegenwoordig op Martha’s Vineyard, een eiland voor de kust van Cape Cod waar gefortuneerde Amerikanen zoals de Obama’s geregeld hun vakantie doorbrengen. Meer dan tien jaar geleden reeds begon haar muzikale carrière, die wel wat onderbrekingen kende. Haar atypische uiterlijk – een manskostuum en een sjofele pet – geeft een beetje een indicatie van haar persoonlijke interpretatie van de blues. Afwisselend brengt ze eigen composities en covers, waarbij swingende shuffles, slow blues, boogie en New Orleans-beats elkaar opvolgen. De begeleidingsmusici leveren doorheen deze variatie puik werk. Ondanks deze ondersteuning komt haar set wat moeizaam op gang, maar gaandeweg komt haar stem er beter door en haar gitaarwerk, puur fingerpicking trouwens, wordt wat minder zuinig. Flashy wordt het nooit, maar steeds smaakvol en efficiënt. Dit weerspiegelt zich trouwens in haar set up: een Gibson Les Paul Gold Top met P-90 micro’s rechtstreeks in een Fender Blackface Deluxe Reverb geplugd. Exact dezelfde simpele combinatie zouden we de volgende dag opnieuw aan het werk zien. We laten je het raden bij wie. Dit is geen toeval. Wat ons verder opvalt doorheen haar set is de subtiliteit: de fijnzinnige en ietwat droge humor in haar song- en bindteksten, de kleine jazzy zijsprongen, de subtiele ritmeshifts tussen straight en swung eights. Not everybody’s cup of tea, maar wel een verademing na al het gitaargeweld van de voorbije uren. Delanie's voorkomen en présence op het podium kan je moeilijk exuberant noemen, maar de fonkeling in haar ogen verraadt dat ze van het optreden geniet. En wij hebben er ook van genoten!

Met The Buttshakers krijgen we vervolgens in de kleine tent een andere dame te zien, die wel wat meer exuberant is. De uit Amerika afkomstige soulzangeres Ciara Thompson woont reeds een vijftiental jaar in Frankrijk. De band zelf bestaat uit Franse musici van de streek van Lyon. Naast een ritmesectie en gitarist krijgen we er een blazerssectie bovenop (schuiftrombone en baritonsax). Samen brengen ze een energieke mix van rhythm and blues, funk en soul. Ciara Thompson laat er geen gras over groeien en met aanstekelijke grooves en gedreven zang krijgt ze onmiddellijk het publiek op sleeptouw. Ze beschrijven zichzelf niet als een Motown-soulband en doen inderdaad wel meer denken aan Sly & The Family Stone. De songs 'Keep Moving Your Booty' en 'Keep On Pushing' zijn daar voorbeelden van. Doorheen de nummers krijgen de twee blazers ook de gelegenheid om hun kunnen tentoon te spreiden. Maar de focus blijft toch op de zangeres. Ze is alomtegenwoordig op het podium en voelt zich niet te beroerd om over de afsluiting van het podium te klimmen en zich onder het publiek te mengen. Percussie is haar ook niet vreemd en ze is zelfs niet vies van een potje drummen. Naar het einde van de set toe krijgen we er een politiek getinte speech bovenop: "Soul music is about revolution and the search for humanity and equality." Er wordt verwezen naar de politieke situatie in de VS en de conflicthaarden in het Midden-Oosten en Afrika. Het feestje gaat daarna onverminderd door. Mocht deze band vandaag als laatste op de affiche hebben gestaan, dan zou ons dat zeker niet hebben gestoord...

Als afsluiter van de dag staat echter de Nederlands/Nieuw-Zeelandse formatie My Baby op het hoofdpodium geprogrammeerd. Deze band bestaat uit broer en zus Joost en Cato van Dijck, respectievelijk op drums/zang en zang/basgitaar/gitaar, aangevuld met de gitarist Daniel Johnston. Ze worden aangekondigd als een 'melting pot' van verschillende stijlen, voornamelijk funk, psychedelische en dance-muziek. De set begint vrij aanstekelijk met een aantal funky nummers. Broer en zus vallen beide aardig op door hun vocalen. De rode draad doorheen de verschillende songs is wel de (te) hard afgestelde basgitaar. We grijpen al snel naar onze oordoppen. Vervolgens gaat het een beetje alle richtingen uit en begint de set te verzanden waarbij de disco-achtige geluiden clashen met de psychedelische gitaarsound. Ondertussen speelt de drummer zo strak als een metronoom en gaat hij stilaan als een drumcomputer klinken. We laten ons vertellen dat het hier misschien wel een mix is van de echte drums met het geluid van een drumcomputer. Wat er ook van zij, een drumcomputer in livemuziek is niet onmiddellijk iets waar we zitten op te wachten. We weten niet goed wat we moeten denken van dit alles, behalve dat het zo een beetje mossel noch vis is. In hokjes denken is natuurlijk nooit bevorderlijk voor de muziek en kruisbestuiving kan artistiek zeker verrijkend zijn. Maar voor ons is dit erover en het ontgaat ons een beetje waartoe deze 'wall of sound' moet leiden. Een klein uur in de set begint het publiek langzaam uit de grote tent te vertrekken. Ook wij houden het voor bekeken en dan gebeurt er zo iets wat tot de verbeelding kan spreken. Op onze weg naar de parking worden we aangeklampt door twee festivalgangers, die we van haar noch pluim kennen. Ze vragen ons op de man en vrouw af: "Wat vonden jullie van het programma vandaag?" Na wat ideeën te hebben uitgewisseld over de verdiensten van de verschillende bands, valt al snel hun conclusie dat de bluesfan toch wel erg op zijn honger is blijven zitten. We proberen hun humeur wat op te beuren, met de aankondiging dat de volgende dag potentieel meer te bieden heeft voor de bluesfan. Ze laten ons het voordeel van de twijfel…