De laatste jaren was de regio Antwerpen enigszins een blinde vlek geworden op de blueskaart van Vlaanderen. Er vonden wel optredens plaats, maar grotere evenementen bleven een beetje uit. Het team van Blues Zuidrand wilde daar verandering in brengen. De afgelopen jaren hadden ze reeds een aantal kleinere activiteiten en optredens georganiseerd, maar die reikten niet veel verder dan het lokale publiek. Het Blues Zuidrand Festival op zondag 20 juli moest hierin verandering brengen. De eerste editie van dit festival vond plaats in de tuin achter de voormalige pastorij in het centrum van Edegem. In het gebouw is nu het café Hoogmis gevestigd, alsook de microbrouwerij Vleesmeester, die de huisleverancier is van verschillende variëteiten lekker gerstenat. In de parktuin achter de pastorij staan vele grotere bomen die voor de nodige schaduw zorgen. Of ze voldoende zouden zijn om wat bescherming te bieden tegen de aangekondigde regenbuien, zou nog moeten blijken. Genoeg over de setting, over naar de muziek. En wat voor een muziek. De muziek des Duivels prediken in een pastorij is ei zo na letterlijk vloeken in de kerk. Sint-Antonius de Eremijt, de patroonheilige van de aanpalende kerk zal zich eens hebben omgedraaid in zijn graf. Maar dat lieten we niet aan ons hart komen...

De deuren openen om 12.00 u. en de eerste liefhebbers komen bij mondjesmaat toe. Net voor het eerste optreden schatten we het aantal toeschouwers op een vijftigtal. Dit aantal zou gedurende de namiddag gestaag aangroeien tot een kleine vierhonderd aanwezigen. De PD Martin Band mag de spits afbijten om 13.00 u. Deze band zagen we reeds een aantal keer aan het werk, onder andere op de Belgian Blues Challenge, die ze vorig jaar wonnen. We krijgen een gevarieerde set voorgeschoteld, waarbij hun typische funky nummers afwisselen met klassiekers zoals 'T-Bone Shuffle', 'Ain’t Nobody's Business' en 'Born Under A Bad Sign' of het exotische 'Calypso'. PD Martin kan mooi uithalen op de gitaar en op de keys levert Hein Mandos meermaals fraai werk af.

De volgende band No King is afkomstig uit Nederland. Vorig jaar traden ze nog op in Wespelaar, waarbij het loeiharde gitaarwerk ons deed zeggen "mag het wat minder zijn?" Dit keer brengt de band een aangename set waarbij de zang en het Hammond-orgel beter tot hun recht komen. Het uitstekend werk van de mannen van het geluid is hier zeker ook niet vreemd aan. De aangename set bevat een mix van eigen nummers zoals 'Road Side Rhythms' en 'Ain't No Fool' en eigen interpretaties van een aantal klassiekers. Zoals reeds gezegd, worden we aangenaam verrast door de gitarist, die zeker van vele markten thuis is en op het gepaste moment gas kan terugnemen. Tot zover de eerste groep van bij de Noorderburen. Ondertussen is het mals beginnen te regenen. De meeste mensen zijn erop voorzien en toveren paraplu’s en regenjassen tevoorschijn. Daarenboven zijn we in goed gezelschap en de sympathieke crew van de organisatie verzorgt het publiek goed.

Iets voor 16.00 u. staat met Steven de Bruyn & Marc Lelangue een Vlaams-Waals duo op het podium. Het voelt een beetje aan als een eigenaardige combinatie: het delicate akoestische getokkel van Marc laat zich niet al te best rijmen met het veelal 'overprocessed' mondharmonicageluid van Steven. Marc brengt eigen interpretaties van o.a. Delta Blues, Texas Blues (Blind Lemon Jefferson en Mance Libscomb) en Piedmont Blues en verwijst naar de prangende actualiteit van de teksten (levensduurte, conflicten, politiek,…), die meer dan honderd jaar later al hun maatschappelijke relevantie behouden. Daarenboven kunnen we door toedoen van de geluidstechnici volop genieten de de songteksten.

Om 17.00 u. is het de beurt aan de Steven Troch Band. In een vroegere editie wonnen ook zij reeds de Belgian Blues Challenge en ze zijn geen onbekenden voor het publiek. Stevig mondharmonica-, gitaar- en basgitaarwerk stuwen de set vooruit, die opvalt door zijn eclectisch karakter. Steven zegt zelf dat ze af en toe (sic!) buiten de lijntjes van de blues kleuren. De mix van funk blues, reggae, spaghetti western, James Brown en andere specerijen geeft deze gumbo een toch wel aparte smaak. En je weet wat ze zeggen over smaken en kleuren...

Het terrein is ondertussen goed vol gelopen en in deze kleine intieme setting heerst er een gezellige drukte. Er is een gezonde mix van bluesmuziekliefhebbers en (lokale) mensen die komen voor de festivalsfeer, waarbij de verschillende leeftijdscategorieën vertegenwoordigd zijn. Dit laatste kan jammer genoeg niet worden gezegd van veel bluesfestivals. Doe zo verder zouden we zeggen, het motto 'de jeugd is de toekomst' indachtig. Met Robbert Duijf & Band krijgen we vervolgens een tweede maal een Nederlandse band over de vloer. De akoestische boogiesound van Robbert, de contrabas bespeeld door zijn zoon Rubin en drummer Sjaak Korsten die veelal de brushes hanteert, geven de band een eigen geluid. Robberts teksten hebben geregeld een pikante connotatie, wanneer hij het heeft over "Let my train into your sweet little station", "all night long" of "I give you just enough rope to hurt yourself". Maar is dat niet waar de blues dikwijls over gaat, op min of meer expliciete wijze?

Vanaf half negen staat er letterlijke en figuurlijk een veteraan op het podium. Of moeten we zeggen zitten. Roland is ondertussen de tachtig voorbij en kreeg dit jaar een lifetime achievement award van de Belgian Blues Federation. Voor dit festival laat hij zich omringen door een schare uitstekende muzikanten (The Believers), die een diverse collectie aan instrumenten bespelen: gitaar, keys, basgitaar, viool, mandoline en pedal steel. Roland brengt op zijn atypische wijze interpretaties van klassieke blues en countrynummers, die veelal iets weg hebben van etherische soundscapes. Geen spek voor ieders bek, maar het publiek kan de set van Roland best smaken.

De hekkensluiters van de dag zijn de Missy Sippy All Stars, die het festival afsluiten met een portie stevige Chicagoblues. De band heeft een variërende samenstelling en vandaag maken Matt T.Mahoney en Leander Vandereecken op gitaar en Olivier Vander Bauwede op mondharmonica het mooie weer uit. Van mooi weer gesproken, een half uur in de set jaagt een kleine zondvloed het merendeel van het publiek, ons inbegrepen, op de vlucht. Jammer.

Samengevat kunnen we stellen dat dit een meer dan verdienstelijke eerste editie van dit festival was. Een hoogmis van de blues stricto sensu zouden we het niet noemen; daarvoor speelden een meerderheid van de groepen teveel in de rand van de blues. Maar het mocht de pret niet bederven en we verwelkomen deze aangename aanvulling op de festivalkalender. Het gevarieerd programma, de leuke sfeer, de goede catering en het uitstekend werk van de crew doen naar meer smaken. Vermelden we nogmaals de uitstekende sound. Daarenboven zat de windrichting goed en we hadden geen last van overgewaaid geluid (muziek kunnen we dit helaas niet noemen) van een ander, meer kapitaalkrachtig festival, een aantal kilometers verderop, waar ze soms het podium in brand steken. Van baklucht gesproken, een kleine suggestie: misschien de catering wat verderop plaatsen de volgende keer.

Nog even vermelden dat het team van Blues Zuidrand de materiële en praktische ondersteuning verzorgt van de volgende editie van de Belgian Blues Challenge, die plaatsvindt op 17 oktober in het Cultuurcentrum van Aartselaar. Allen daarheen zouden we zo zeggen...