Voor de liefhebber van Hammondorgel kunnen we de jaren zestig als hoogdagen bestempelen. Onder andere Jimmy Smith, Jack McDuff en Jimmy McGriff kenden elk met hun 'organ trio' aanzienlijk succes. Nadien zijn er een pak minder bands geweest die de Hammondspeler als bandleider zo prominent op het voorplan plaatsten. Met zijn speciaal klankspectrum biedt het Hammondorgel de mogelijkheid om zowel melodie, akkoorden en baslijnen te spelen, al dan niet met baspedalen. Voeg je daar een roterende Leslie-luidspreker aan toe, dan is de Hammond in staat om een kamerbrede sound te genereren. Niettegenstaande deze veelzijdigheid zien we de Hammondspeler doorgaans in een ondersteunende rol in soul-, jazz-, rock- of bluesbands. Reeds op jonge leeftijd maakte de uit Oostenrijk afkomstige Raphael Wressnig zich het Hammondorgel eigen en knoopte hij terug aan met de aanpak uit de jaren zestig. In het verleden werkte hij reeds samen met onder andere Deitra Farr, Sax Gordon, Larry Garner, James Gadson en Alex Schultz. Voor zijn bezoek aan de Banana Peel is zijn band Soul Gift samengesteld uit Enrico Crivellaro (gitaar) en Eric Cisbani (drums). Daarenboven is hij in het gezelschap van de veelzijdige powerhouse-zangeres Gisele Jackson.


Om de set aan te vatten, krijgen we een eerste instrumental 'Duffin' 'Round' geserveerd, waarna Raphael de eerste en enige keer zijn stem laat horen in het halfgezongen 'Born To Roam'. Terzijde geeft hij ons een kleine geschiedenisles over de eerst verkochte Hammondorgels: naar verluidt zijn de eerste drie exemplaren in de jaren dertig gekocht door respectievelijk Henry Ford, George Gershwin en Count Basie. Daarna gaat de set verder met het minder funky 'Pelgrimage', een cover van Dr. Lonnie Smith. Vanaf het begin van de set is het duidelijk dat Raphael een uitstekend B3-speler is. Aanstekelijke baslijnen, loepzuivere loopjes en mooie improvisaties wisselen elkaar af. Enrico laat zich opvallen door zijn vakkundig ritmewerk in de stijl van Jimmy Nolen of Steve Cropper of – als hij er de kans toe krijgt – met een korte, snedige solo.

De geluidsbalans zit wel een beetje scheef. De Hammond is om begrijpelijke redenen zeer duidelijke in de mix aanwezig, maar ook zo de drummer. Is dit laatste zo gewild? We hebben er het raden naar. Daarenboven kunnen we ons niet ontdoen van de indruk dat de drummer een beetje in zijn eigen wereldje zit en niet goed connecteert met de andere bandleden. De gitarist betaalt hier de rekening van het gelag. Letterlijk en figuurlijk in een hoekje van het podium gezet, waar we trouwens moeite hebben om hem in beeld te brengen, gaat zijn fijn gitaarwerk soms wel een beetje verloren in de mix.

Dan betreedt Gisele Jackson het podium en krijgt het optreden een andere wending. Met haar stevige carrure, uitgesproken gebaren en mimiek enerzijds en een veelzijdige soulstem anderzijds vult ze de fysieke en akoestische open ruimte volledig in. We krijgen een aaneenschakeling van klassiekers zoals 'Every Little Thing' en 'Never Make Your Move To Soon' of het heel jazzy gezongen 'I Wanna Know'. Het gaat haar allemaal mooi af en ze geniet van het contact met het publiek. De Banana Peel vindt ze trouwens "nice and cosy".

Na de pauze gaat het eerst terug verder met puur instrumentale funky nummers, wel met het verschil dat de drummer hoe langer hoe harder op zijn snaredrum klopt en op de duur bijna alles, inclusief de Hammond, overstemt. Het publiek vindt het best allemaal okay, maar om nu te zeggen dat het laaiend enthousiast is, zou enigszins overdreven zijn. Daar komt verandering in wanneer de band een eerste verzoeknummer speelt, namelijk 'Green Onions' van Booker T. and The M.G.'s. De lente-uitjes zijn duidelijk naar de smaak van het publiek, waarna Gisele terug op het podium komt en verder gaat op dit élan. Nu eens met krachtige stem, dan weer en sourdine gezongen, brengt ze achtereenvolgens 'I'm Gonna Try', 'Do What You Want' en de klassieker 'Fever'. Met het vlotte 'It's Your Thing' sluit de band het optreden af, waarbij Raphael zijn Hammondpartij al rechtstaande afwerkt. Toegegeven, van achter het orgel is toch niet zo evident om veel podiumprésence uit te stralen.

Bij de aankondiging van de bisnummers spelen we even met de idee om onze stem te verheffen en een suggestie de zaal in te gooien, namelijk een verzoekje voor 'Last Train To Aalter' van Alex Schultz. Wie een beetje de geschiedenis van dit nummer kent, zal weten dat deze instrumental direct gelinkt is aan de Banana Peel en dat Alex Schultz dit nummer in het verleden ook reeds bracht samen met Raphael Wressnig. De gelegenheid leek ons te mooi, maar niet zeker of we Enrico daar een dienst mee zouden bewijzen, laten we de idee terug varen. Na het optreden maken we nog een praatje met Enrico – een zeer aimabele persoon trouwens – die grif toegeeft dat hij het nummer wel kent, maar dat hij zonder voorbereiding er slechts de eerste maten zou kunnen van spelen. Maar niet getreurd want Raphael haalt nog eens venijnig uit op zijn Hammond met het nummer 'Nasty'.

Alhoewel het wat moeite kostte om de vlam echt in de pan te laten slaan, was het best een aangenaam optreden, met dank aan de innemende zangprestatie van Gisele.