BluesRock Oppe Ruiver is een begrip in de regio, maar ook daarbuiten. De organisatoren van Kwadendamme doen in Reuver al vijftien jaar mee, en zetten een prachtig gevarieerd programma neer. Het derde lustrum is daarmee een feestje. Het slechte nieuws is dat het onderkomen van dit festival, Zalencentrum de Schakel, moet verdwijnen. Het gaat plat en er komt iets nieuws. Wellicht zal men in de tussentijd ergens een tent opzetten om het festival op de kaart te houden. Daar weten ze in Kwadendamme alles van. Laten we hopen dat we over een jaar of twee in Reuver weer bij Oppe Ruiver kunnen aanschuiven...

Terwijl we aankomen, horen we nog een stukje soundcheck vanuit de tent over het plein heen denderen. Alles staat goed en niets houdt The Bluestown Allstars nog tegen. Eigenlijk zijn dit twee bands die samensmelten. The Juke Joints zijn na ruim veertig jaar gestopt maar Peter Kempe heeft nog de energie om iets anders te ontwikkelen en neemt een berg ervaring mee. Ook The Blue Clay heeft na ruim twintig jaar de instrumenten aan de wilgen gehangen. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De Bluestown All Stars brengen een warme mix van blues, roots, soul en een vleugje zydeco, gespeeld door ervaren muzikanten: gasten uit The Blue Clay (Wouter Verhelst, Ilse van Dooren) en The Juke Joints (Peter Kempe), aangevuld met Jules van Brakel (o.a. Mike & the Mellotones, The Hoochies) en drummer Marnix Franse, die uit Bluestown Kwadendamme komt. Samen vormen Jules en Marnix de tandem, de backbone van de band. Het repertoire bestaat uit nummers van grootheden als Rory Gallagher, B.B. King, Eric Clapton, Elvis Presley, The Fabulous Thunderbirds, Delbert McClinton en Southside Johnny. De ervaring spat van het podium af. Deze doorgewinterde muzikanten kunnen op elk festival optreden. Met hun groovende, meeslepende nummers verklaren wij dit festival voor geopend.

Organisator Lou Giesen bestempelt The Julian Sas Band als huisband. Sas is Neerlands (Blues)rocker in hart en nieren. Het is eigenlijk te lang geleden dat ik hem heb gezien om allerlei redenen, maar om deze bevlogen muzikant niet minstens één keer per jaar te gaan bekijken, is er eigenlijk geen excuus. Het derde lustrum van het BluesRock Festival Oppe Ruiver is weer een mooie gelegenheid om Julian aan het werk te zien. In de tussentijd is hij opgenomen in de Dutch Blues Hall of Fame, een meer dan terechte erkenning. Elk jaar brengt hij een plaat uit en zijn oeuvre is dan ook flink gegroeid. De meeste indruk maakte hij op mij met zijn solo-optreden ‘man met gitaar’ in Het Lingehuis te Geldermalsen, waar hij de blues predikte als een kwestie van leven en dood. Daarna werd het Lingehuis gesloten en gesloopt. Vandaag horen we iets dergelijks weer. Maar vanmiddag maakt Juul zijn opwachting in Reuver. En hoe! Vanaf het moment van aankondiging knalt hij er lekker op los. Zijn energie is aanstekelijk en met Gerben Koolen in de gelederen wordt het niveau alleen maar hoger. Gerben vormt samen met Lars-Erik van Elzakker de perfecte tandem om Sas in het gareel te houden. ‘Homefeeling Miles’ doet eer aan De Schakel en ondersteunt het verhaal van Lou. ‘Mercy Blues for J’ voegt daar nog een schepje bovenop. Julian heeft er duidelijk zin in, en om me heen kijkend zie ik dat hij de zaal aansteekt met zijn energieke spel. ‘Hey Joe’ als cover van J. Hendrix gaat er dan ook in als koek. De Gallagher-fans worden niet teleurgesteld met ‘Bullfrog Blues’. Sas is een instituut in Nederland, maar ook ver buiten onze grenzen.

Connolly Hayes – genomineerd voor de UK Blues Awards 2025 voor UK Band of the Year en Album of the Year – trekken internationaal de aandacht met hun opmerkelijke fusie van blues, rock en soul. Deze groep bestaat uit vijf oude vrienden: Jess Hayes, Frankie Connolly, Beau Barnard, Joe Mac en Andy Wilder. Jess Hayes is een echte blikvanger, maar het is vooral haar stem die indruk maakt. Ze heeft een prachtige stem die heerlijk klinkt, van rock tot soul en alles daartussenin. Zanger en gitarist Frankie Connolly vult haar perfect aan, en zijn gitaarspel maakt het compleet. De toetsen zorgen voor een mooie aanvulling in het geheel. Ik denk en hoop dat we deze band de komende tijd nog veel vaker gaan horen. De platen die ze hebben uitgebracht en deze live-set onderstrepen dat.

Helaas is er geen nieuws over Drippin' Honey, maar het gaat vooral om oude vrienden die af en toe het podium delen als het universum (of Lou Giesen) daarom vraagt. Ik probeer er regelmatig bij te zijn, maar dat lukt niet altijd, want ze spelen niet zo vaak meer. Boekers, wakker worden! “Dit optreden komt eigenlijk voort uit hun optreden in Beverwijk in december '24 voor mijn vader (de laatste keer dat hij überhaupt buiten kwam, iets meer dan een maand later was hij er niet meer). Wat ik zo mooi vind aan Drippin' Honey, is dat het gewoon 'is'. Geen repetities, gewoon staan en spelen en kijken of 'het' gebeurt. Of we die radiofrequentie met elkaar kunnen vinden. Dat maakt het altijd spannend en soms ook erg inspirerend (en soms... iets minder). We gaan zien welke versie morgen op het podium staat. Ik heb er zin in”, aldus Sander Kooiman. In Beverwijk was ik erbij en de band stond als een huis. Vader Kooiman mag trots zijn op 'zijn jongens'. Lut Luttink heeft deze keer zijn staande bas op stal gelaten, maar zelfs zonder weet hij de groove erin te brengen. Hij kijkt altijd, zoekt en speurt naar oogcontact met zijn bandleden. Sander Kooiman met zijn goudkleurige Gibson weet de gevoelige snaren te raken. Het slotnummer 'The Hook' is daar een mooi voorbeeld van. Gierend vliegt Sander de bocht in, met Joost Tazelaar op drums die de boel strak houdt. En dan Kim Snelten, ik ben bang dat ik een absolute fan van hem ben. Zijn spel is fenomenaal, magistraal, virtuoos, geraffineerd en gracieus. Ben ik nog objectief? Vast niet, maar wat maakt dat uit? Deze man is weergaloos, al meer dan dertig jaar. Vaak speelt hij met zijn ogen dicht, maar soms kijkt hij strak vooruit, als een havik die zijn prooi in de gaten houdt. Dan denk je dat hij gaat uithalen, maar nee, Kim speelt altijd op techniek. Zo mooi! Ook vandaag kunnen we zeggen dat het weer lukte om de juiste frequentie te vinden. Wat een band!

Kai Strauss is een Duitse blueszanger, gitarist en songwriter met een sterke connectie naar Chicago. Hij is meervoudig winnaar van de Blues Awards. Tegenwoordig treedt hij op met zijn band, Kai Strauss & The Electric Blues All Stars. Sinds 2014 heeft hij zeven albums uitgebracht en heeft hij een unieke stijl ontwikkeld die de essentie van de blues raakt. Zijn stem en zang klinken aangenaam. Onlangs zag ik hem nog optreden in Dongen met Bart Kamp en zijn Blind B. Hij heeft de carnavalsconfetti uit zijn haar weten te halen en staat nu met zijn eigen band op het podium. Veel mensen kennen hem van zijn vijftien jaar durende samenwerking met Memo Gonzalez als gitarist in The Bluescasters. Kai Strauss is beïnvloed door onder anderen Buddy Guy, Jimmy Rogers en B.B. King. Paul Jobson is zijn gelijkwaardige maat in de All Stars Band en zorgt voor variatie met zijn gepassioneerde zang en toetsenwerk. De ritmesectie staat als een huis en de toetsenist mag ook een paar eigen nummers spelen, wat hij met veel overtuiging doet. Die man heeft trouwens een uitstekende stem.

Will Wilde doet zijn naam eer aan. Ik zeg niet dat de man wild overkomt, maar hij is wel een wervelwind op het podium die nauwelijks stil staat. Met een leren riem vol smoelschuivers, netjes op toonsoort gesorteerd, rent Will over het podium. ‘Wild Men’ is het openingsnummer van de setlist. Af en toe plaatst hij een ongepoetste, kale laars voor mijn neus op een speaker, alsof hij wil zeggen: "Poets je die effe op?" Maar daar is geen tijd voor, we zijn druk met plaatjes schieten. Trots vertelt hij dat zijn Will Wilde Band op 23 augustus de support act is van Eric Clapton op het Sandringham Estate in het Verenigd Koninkrijk. Dan kun je wel zeggen: "Dan sta je behoorlijk op de kaart!" Dat is mooi, want daar doe je het voor. We hebben een man in huis die zijn meters heeft gemaakt, en dat is te zien aan de strakke band op het podium. Mat Day laat geweldige dingen horen vanaf zijn Gibson Les Paul. Will heeft recent een mooi album uitgebracht en speelt daar een aantal nummers van, waaronder ‘Blues Is Still Alive’, de titeltrack. Hij speelt ook nummers uit zijn hele collectie. Will won de HRH 'Lord of the Blues' Award 2025 en was genomineerd voor de 'Instrumentalist of the Year' en 'Contemporary Blues Artist of the Year' bij de UK Blues Awards 2025. De afgelopen jaren heeft Will een mooie reeks platen gemaakt. Op zijn laatste plaat speelt Walter Trout mee, maar gitarist Mat Day is een zeer waardige vervanger. Steve Rushton op drums, Russell Carr op bas en Greg Coulson op toetsen kregen ook de kans om te laten horen wat ze kunnen, en dat is veel. We kregen een aantal heerlijke solo’s te horen. Clapton kan zijn borst nat maken en moet zijn schoenen vastspijkeren, anders wordt hij vast van het podium geblazen door Will Wilde.