Afgaande op de airplay die nieuwere soulbands krijgen, is het genre een stille dood aan het sterven in een zolderkamertje waar intussen spinnenwebben over de deurklink gedrapeerd zijn. Dan hebben we het niet over nu-soul of R&B-derivaten, maar de retro soul zoals die in jaren ’60 en ’70 mee de soundtrack van die jaren maakte. Het is een verrassende dwaling. Het optreden in de ballroom van de AB van Durand Jones was namelijk al wekenlang uitverkocht en dat aan een zeer gevarieerd publiek. Jong, oud, m/v en het hele pigmentenspectrum kunnen zich vinden in deze groep. We ontwaarden zelfs vetkuiven. Durand Jones is blijkbaar bijzonder populair in de Lage Landen: ook voor het concert in de Amsterdamse Paradiso geraakte je zonder voorverkoop niet meer binnen. Het is wellicht geen toeval dat hun pagina op Wikipedia naast het Engels enkel in het Nederlands en het Frans bestaat en Durand Jones’ woorden, dat België een bijzondere plaats voor hem is, zijn vermoedelijk geen smalltalk.

Drummer Aaron Frazer neemt de falsetstemmen die aan Marvin Gaye doen denken voor zijn rekening, terwijl Durand Jones in een breder register Otis Redding en Curtis Mayfield achterna zit. De vrouwelijke blazerssectie van tenorsax en trompet/bugel doet de ganse tournee mee en dat is een meerwaarde: vaak worden hiervoor min of meer lokale gastmuzikanten uitgenodigd of doet de band het uit kostenoverwegingen gewoon zonder. Minder opvallend, maar even onmisbaar zonder opdringerig te zijn, was toetsenist Steve Okonski.

Dit ensemble is intussen al een tiental jaren bezig en heeft zowel op plaat als op het podium een nagenoeg perfecte sound ontwikkeld. Van het kwintet (aangevuld met blazers en op plaat strijkers) blijven vandaag zanger Durand Jones, drummer en tweede stem Aaron Frazer en gitarist Blake Rhein over. Opmerkelijk en jammer is dat het vuige kantje van sommige gitaarsolo’s op de titelloze debuutplaat onder genadeloze vijl en schuurpapier zijn beland. Dat extraatje vormde nochtans een mooie verrijking met de eerder softe aanpak die weliswaar een breder publiek aanspreekt.

Niet dat er verder te klagen viel. Dit was geen voorspelbare promotour van ‘Flower’, de jongste worp van de band. Durand en de zijnen bouwden de set (iets te) langzaam op om naar de climax toe te werken. Het duurde even voor de eerste tracks van de jongste plaat ‘Lovers’ Holiday’ en ‘Flower Moon’ weerklonken en toen trok ondergetekende zich even terug om in de kleine bar naast het podium vast te stellen dat het concert minstens even goed te genieten was in een zithouding. Tenminste voor even, tot de twee tracks van hun debuut, ‘Is It Any Wonder’ en ‘Can’t Keep My Cool’ het vuur echt aan de lont staken. Laatstgenoemde song werd zelfs zeker tien seconden lang onderbroken om het publiek (met succes) op te jutten. Durand Jones ontbond zijn duivels nu helemaal – wat een stem als hij losbarst! – en ging letterlijk en figuurlijk door de knieën in ‘Sea Of Love’ en ‘Sea Gets Hotter’. In de bis kroop Blake Rhein achter de drums zodat Aaron Frazer zich volledig op de zang kon concentreren (en eindelijk op het voorplan kon treden) in het veel te korte ‘Too Many Tears’, waarna hij met het discoachtige ‘Witchoo’, de enige single die tot nu de top-40 van de Billboard AAA (Adult Alternative Airplay) afsloot.