Nadat we de afgelopen weekends bij de Noorderburen doorbrachten, respectievelijk in Ospel en in Kwadendamme, was het tijd om terug eens een optreden dichter bij huis mee te pikken. Wat te denken van het optreden van Egidio 'Juke' Ingala in het MUZEcafé in Heusden-Zolder, tevens het laatste seizoensconcert van de equipe van Move2blues? Meteen de gelegenheid om de Italiaanse harmonicaman nogmaals aan het werk te zien na Kwadendamme. Daar was hij initieel voorzien om de tweede dag op te treden met B.B. & The Blues Shacks, maar door gezondheidsproblemen van gitarist Andreas Arlt hadden deze op het laatste moment verstek moeten geven. Niet getreurd want Delanie Pickering, die de eerste dag optrad in Kwadendamme, werd ingeschakeld. Ze brachten het er uitstekend van af. Op de mijnsite stond grotendeels dezelfde band achter Egidio op de planken, weliswaar met een andere, ons onbekende, gitarist. Maar straks meer daarover. Egidio zelf hoeft weinig introductie meer, nadat hij reeds verschillende jaren met zijn eigen band of met andere bekende begeleiders, zoals Alex Schultz, zijn mondharmonica laat weerklinken op podia doorheen Europa.

Al vroeg voor het aanvangsuur zit het café mooi vol. Voor het optreden begint, kunnen we snel nog wat napraten over Kwadendamme met de sympathieke Egidio en zijn Franse begeleiders (Denis Agenet: drums en zang, Abdell B Bop: contrabas en Francis Nicolleau: gitaar en zang). Vervolgens gaat het richting podium en na een kort "Buona Sera" steekt Egidio van wal met een swingende instrumental, gevolgd door een shuffle die Denis op zijn typische manier in de juiste plooi legt. Daarna gaat de set heen en weer tussen Chicago (nummers als 'Boogie Twist', 'I'm Leavin' You' (Howlin' Wolf)) en Louisiana (zoals bijvoorbeeld 'I Don't Want No One To Take You Away From Me' (Slim Harpo)). Een uitstapje naar de West Coast, met een eerbetoon aan George 'Harmonica' Smith op chromatische harp, kan natuurlijk niet ontbreken. Of een cover van Little Walters 'Crazy Legs', een harmonica-krachttoer waarin Egidio zijn technisch kunnen andermaal tentoon spreidt. Zijn (gesproken of gezongen) Engels is niet altijd even goed verstaanbaar, dus geven we er de voorkeur aan dat hij zijn mondharmonica laat spreken, wat hij trouwens met verve doet. Doorheen de set wisselt Egidio voor zijn harmonicaspel af tussen de diatonische en chromatische harp en gebruikt hij nu eens een ouderwetse bullet-microfoon, dan weer de gewone zangmicro. Bij momenten gaat het puur akoestische en helemaal onversterkt. In deze afwisseling van stijlen zorgen Denis en Abdell steeds voor een solide en adequate ondersteuning. Net voor de pauze krijgen we nog 'Can't Get You Off My Mind', verpakt in een T-Bone Walker-jasje. De gitarist trakteert ons op een vlammende solo, nadat hij zich voordien reeds geregeld liet opvallen door zijn inventief gitaarspel.

Met het jazzy nummer 'Chili Con Carne' gaat het verder na de pauze, om vervolgens terug de Louisiana toer op te gaan met Slim Harpo en Smiley Lewis. De slow blues 'So Sad To Be Lonesome' is de gelegenheid voor Egidio om zich een weg te banen door het publiek en puur akoestisch een solo weg te geven vanop een stoel. Het geroezemoes verstomt bij het publiek, dat volop meegaat in deze kleine mise-en-scène. Vervolgens passeert Egidio langs de bar en smeert hij zijn stembanden met een glas witte wijn. Aan stemming ontbreekt het niet. Ook niet wanneer Egidio een gastmuzikant op het podium uitnodigt, namelijk Richard van den Elzen, alias Big Ritch. Deze Nederlandse mondharmonicaspeler stond ook al op het podium in Kwadendamme met zijn band The Blacksmith Company, net voor het optreden van Egidio.

Na de swingende Chicagoshuffle 'There'll Be a Day' van Eddie Taylor gaat de band naadloos over in het trage nummer 'Blues With A Feeling', dat voornamelijk bekend werd door Little Walter. Terug een gelegenheid voor de gitarist Francis Nicolleau om een indrukwekkende solo neer te zetten. Even het moment om een parenthese te openen over deze man, die in het kielzog van Denis Agenet is meegekomen vanuit Nantes. Naar eigen zeggen is het de eerste keer dat hij in België optreedt. De man is een persoonlijke vriend van Arnaud Fradin van de band Malted Milk, tevens afkomstig uit Nantes. Alex Schultz haalt hij aan als een van zijn grote voorbeelden om jazzinvloeden in zijn bluesgitaar te verweven. Deze avond puurt hij zijn authentieke sound uit een ES 335 met P-90-micro's, die hij rechtstreeks aansluit op een Fender Silverface Bassman van 1966 (in bruikleen van Denis). Hij wisselt fingerpicking af met het gebruik van het plectrum voor de snelle passages. Van zingende gitaarklanken à la B.B. of Albert King is er weinig sprake in zijn gitaarspel. Wel horen we af een toe een streep T-Bone Walker of bijvoorbeeld een citaat uit 'San-Ho-Zay' van Freddie King. Wat we echter vooral horen, is een gitarist met een eigen stijl, geënt in de fifties-bluesgitaar. Natuurlijk zijn we in de eerste plaats gekomen voor het harmonicaspel van Egidio, maar deze gitarist was wel de heel aangename verrassing van de avond.

Over Abdell B Bop hadden we het nog niet. Wanneer Egidio naar het einde van de set toe nogmaals de leden van de band voorstelt, geeft hij hem al schertsend de titel "The boss of the band". Deze bemerking ontlokt een lichte glimlach op het aangezicht van Abdell, die, zoals we hem wel kennen, doorheen het optreden heel stoïcijns blijft. Bij het laatste nummer van de set, de Muddy Waters-cover 'Sugar Sweet', laat hij echter de teugels los en trakteert hij ons op het betere slap bass-werk. Zo zie je maar. Vervolgens heeft het publiek geen moeite om de band te laten terugkeren voor een paar bisnummers. Met de potige Chicagoshuffle 'You don't Know', een zoveelste swingende harmonica-instrumental en "Grazie Mille" rondt Egidio zijn geslaagde optreden af.

Voor het team van Move2blues was het tevens een mooie afsluiter van het seizoen. De intieme setting van de club en vooral ook het respectvolle publiek zorgden ervoor dat deze band een stuk beter geapprecieerd kon worden dan pakweg in de rumoerige tent van Kwadendamme.