Toen we voor de laatste keer in Peer waren, spraken de meeste dieren nog. Zo lang is het geleden! In 2022 maakte het zieltogende Belgium Rhythm 'n' Blues Festival een doorstart onder een nieuw team. De belangrijkste koerswijzigingen waren – en zijn nog steeds – een bredere, meer hedendaagse programmering met de bedoeling een groter en jonger publiek aan te trekken, een nieuw festivalterrein rond het historische Deusterkapelletje, officieel de Kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Rust, én de verschuiving op de tijdsbalk van juli naar het pinksterweekend. De laatste jaren viel dat weekend op een moment dat de grote stalen vogel ons al naar de hoofdstad van de blues had gebracht. Daardoor moesten we de Peerse kelk telkens aan ons laten voorbijgaan. Dit jaar kwam Blues Peer enkele dagen vóór het vertrek naar Chicago op ons pad en konden we nieuwsgierig naar het nieuwe concept en met open vizier richting het verre Limburg togen.

zaterdag 23 mei

Stipt om 13.00 u. mag de Nederlandse Luca Holkenborg Band in de Club Mississippi – zo heet de 'kleine' tent – de feestelijkheden inluiden met een korte set van een half uurtje. We zagen hem vier jaar geleden – hij was toen amper dertien – tijdens de Southern Bluesnight in Heerlen (NL) bij John Primer het podium op wippen om even mee te spelen. John keek het ongenode gastje erg argwanend aan maar reikte hem toch zijn gitaar aan en luisterde vervolgens verstomd maar geamuseerd naar het kleine jochie dat een overtuigende shuffle neerzette. Dat jochie missen we hier ietwat. Luca lijkt zich duidelijk te hebben gepositioneerd in het steviger segment van de blues. Akkoord, hij is uitgegroeid tot een zeer behendig gitarist en de baard in de keel speelt hem amper parten bij het zingen. Maar zelfs Billy Boy Arnolds 'I Wish You Would', dat hij overigens heel traditioneel inzet, krijgt een snoeiharde bluesrockstaart aangemeten. Hoe dan ook, Luca is een fenomeen en het reeds talrijk aanwezige publiek reageert enthousiast.

Op het grote podium dat de naam 'Uptown' meekreeg, zien we de Missy Sippy All Stars, een collectief van muzikanten die met de regelmaat van een thuis tikkende Schwarzwald-koekoeksklok optreden in de bekende Gentse bluesclub Missy Sippy. De bezetting kan in theorie wijzigen, maar bestaat de laatste jaren min of meer consistent uit Tom Eylenbosch (toetsen), Leander Vandereecken (zang & gitaar), Matt T Mahony (zang & gitaar), Olivier Vander Bauwede (zang & harmonica), Bernd Coene (drums) en Karel Algoed (contrabas). Het is grappig want de jonge Gentse honden symboliseren de nieuwe generatie bluesmuzikanten maar Karel zou zomaar de opa van de andere bandleden kunnen zijn. Ook dát is een hartverwarmend symbool op zich. De All Stars brengen een onderhoudende set old school blues in een hedendaags jasje, waarbij Leander, Matt T en Olivier alternerend de zang en dus de lead op zich nemen. Het concept is ons ondertussen welbekend, met inbegrip van de steeds pakkende hommage aan wijlen Tiny Legs Tim, die aan de basis ligt van de ondertussen stevig verankerde Gentse bluesscene.

En terwijl we het nu toch over de nieuwe generatie bluesmuzikanten hebben; Sean 'Mack' McDonald (zie BTTR 131) is hier ook van de partij. Uiteraard kadert zijn optreden in de promotietour voor zijn cd 'Have Mercy' op het Little Village Foundation-label. Zoals gewoonlijk in de Lage Landen wordt Sean vergezeld door zijn hondstrouwe Franse vrienden: Fabrice Bessouat op drums en Julien Dubois op bas. Maar... saxofonist Sylvain Tejerizo is vandaag vervangen door een ons vooralsnog onbekende collega. Aanvankelijk toetert die wat braafjes en onwennig, maar Seans aanwijzingen helpen hem goed op weg en al snel ontstaan er mooie conversaties tussen de gitaar en de sax. En laat dit nu net de muzikale essentie zijn waarrond de hele show is opgebouwd. Qua repertoire is de set identiek aan wat we enkele weken geleden op Moulin Blues in Ospel (NL) hoorden.

Voor Joanne Shaw Taylor staat de Uptown-tent proppensvol. De Britse zangeres-gitariste draait nu toch al bijna een kwarteeuw mee, sinds Dave Stewart – ja, die van The Eurythmics – haar op haar zestiende ontdekte. Dat ze niet slecht boert, bewijst het feit dat haar muzikale escapades haar zelfs tot in Nashville, Tennessee brachten. Van daaruit was ze ingevlogen voor haar Peerse optreden. Joanne toont zich immer sympathiek. Haar nummers gaan ergens over en die inhoud overgiet ze rijkelijk met een vette gitaristische bluesrocksaus. Het is als bruine vleessaus over de aardappelpuree; dat smaakt altijd. Joanne geeft ons al een exclusieve vooruitblik naar haar nieuwe album 'The Trouble With Love' dat in oktober verschijnt. Het publiek smult. Kijk, dit zijn misschien het soort artiesten die jeugdige fans in de blues kunnen binnentrekken...

Tussen Joanne en Eli 'Paperboy' Reed huist – naar onze muzieknormen wel te verstaan – een lacune in de programmering. Lang blijven we niet op onze letterlijke honger zitten want Blues Peer heeft een uitgelezen keur aan foodtrucks. Diversiteit alom en bij de Thaise dame vinden we onze gading. Daarna zoeken we een schaduwplekje op de immense 'zit-constructie' die tussen de twee podiumlocaties is neergepoot. We kijken mensjes en zien er jonge moeders die hun kroost liefdevol een pak friet toestoppen, t-shirts van Moto Guzzi, Willy Willy, The Beatles en Led Zeppelin, een man in een kostuum met het oude BRT-testbeeld-motief, een ballonnenclown die aan de lopende band hondjes tovert en trosjes tienermeisjes die bakvisgewijs giechelen maar veel te verlegen zijn om naar de jongetjes te kijken. We horen Daan Stuyven zijn hit 'Exes' zingen. Ha! Dat kennen we van op de radio! Blues Peer programmeert tegenwoordig inderdaad ook acts die moeiteloos de kiesdrempel halen wanneer de auteursrechtenorganisaties hun algoritmen aanzwengelen om te bepalen wie wél wat krijgt. Hoe dan ook, de formule werkt en wij hopen uit de grond van ons blueshart dat de jeugdige generatie, in groten getale aanwezig, ook effectief iets oppikt van de vele bluesjes die hier nog steeds te scoren vallen...

Voor Eli 'Paperboy' Reed aan zijn optreden begint, horen we in de Club Mississippi een Nederlandse dame klessebessend met namen als Albert Collins, Bobby 'Blue' Bland en Albert King strooien. En ze vindt die fantastisch. Het kan niet anders of dit moet een bluesliefhebster 'pur sang' zijn. We spreken haar aan en vragen hoe zij Blues Peer 2.0 beleeft. "Het is geweldig", zegt ze. "De organisatie, de verhuis naar dit nieuwe terrein, het concept met de twee podia... alles is top!" Op onze vraag wat ze van de muzikale verbreding vindt, antwoordt ze: "Ik ben een muziekliefhebber en bij de meeste acts hoor ik wel een link met de blues. Tja... er zijn geen B.B. Kings meer hè. We moeten mee met de tijd. En zie eens hoeveel jonge mensen hier rondhuppelen." En wie zijn wij om hier iets tegenin te brengen? Na enkele minuten bestijgt Eli het podium. Het is zestien jaar geleden dat hij in Peer onderdompelde in zijn neo-soul van het goede soort. Hij verschiet zijn kruit vrij vroeg in de set want het tweede nummer is zijn bekende 'Come And Get It'. Maar doorheen het hele optreden verstaat Eli de kunst om het publiek bij de les te houden. "Listen!" declameert hij veelvuldig; en steeds weer trekt dat de aandacht. Er staan net zoveel mensen buiten de tent te luisteren als er in de Club Mississippi kunnen. Eli is blijkbaar een populair zieltje en dat is normaal. Hij zingt goed en uit zijn vette Gretsch pleurt hij een lekkere vintage sound. Hij heeft Franse begeleiders, waaronder drie blazers én duivel-doet-al Fabrice Bessouat op drums. Voor een diepe, indringende blues komt Sean 'Mack' McDonald even meedoen. De conversatie tussen Eli's stem en McDonalds gitaar is stomend. De tent staat op zijn kop...

Nog een portie neo-soul krijgen we van de zangeres Bette Smith uit Brooklyn, New York maar met wortels in Trinidad. Bette is niet meer van de jongste – we kunnen er niet meteen een leeftijd opplakken en enige research leverde niets op – maar ze kleedt zich wulps, inclusief een theatrale gele boa, en gedraagt zich vrij explosief. "Mama loves you", werpt ze ons meermaals toe. Haar Italiaanse band kwijt zich gedegen van zijn taak maar Bette zelf ontspoort enigszins naar het segment 'off-key', zoals dat in vaktermen heet. Daardoor raakt ze ons niet echt en we besluiten dan maar om het voor vandaag voor bekeken te houden en onze Hasseltse bedstede op te zoeken.

zondag 24 mei

Vandaag zijn we al vroeg op het festivalterrein en onze flaneersessie brengt ons naar de lege Club Mississippi. Voor het podium ligt een massa gele veren op de grond. Die komen natuurlijk uit de boa van Bette Smith. Dedju! Zijn we gisteren te vroeg vertrokken? Hebben we iets gemist? Het is alsof een Peerse vos een geel kieken heeft gepluimd...

Vandaag mag PD Martin het festival aanzwengelen. Neen, natuurlijk niet de Australische auteur, bekend van de thriller 'Body Count'; wat had je gedacht? We hebben het natuurlijk over Piet Vercauteren die in 2024 samen met zijn band de Belgian Blues Challenge won en in januari van dit jaar ons land vertegenwoordigde op de International Blues Challenge in Memphis. Die dus. PD Martin krijgt slechts een set van een half uurtje toebedeeld, maar hij maakt een goede selectie van zijn meest representatieve nummers. Uiteraard mag zijn lijflied 'Artificial State Of Misery' niet ontbreken.

"Wij spelen muziek met een lekkere rootsy vibe", zegt Davy Jansen van de relatief nieuwe Belgische band Dusthorse bij aanvang van hun optreden in de grote tent. Met die omschrijving weet je natuurlijk nog niet hoe dat klinkt, maar al na enkele nummers tijdens hun zeer degelijk optreden hebben wij het door. Dusthorse brengt een volstrekt eigen mix van soul, blues, singer-songwriter, melodieuze rock en country. Dat is een gewaagde mix maar deze hardwerkende band slaagt er moeiteloos in om het nergens 'poppy' te laten klinken.

De Franse Buttshakers met de Amerikaanse frontvrouw Ciara Thompson kennen we nog van vorig jaar op (Ge)Varenwinkel. Ook hier zijn de toeschouwers zeer ontvankelijk voor hun explosieve neo-soul. In maar vooral tussen de songs laat Ciara al eens een socio-maatschappelijk of zelfs politiek beladen statementje vallen. Dit dametje staat dus niet enkel op het podium mooi te wezen en lol te trappen; de blinkende verpakking heeft verdorie inhoud!

Het is 14.50 u. en in de Uptown-tent kijken we reikhalzend uit naar de inmiddels 35-jarige Franse Laura Cox. Reikhalzend, echt waar! We weten dat je ons niet gelooft of toch op zijn minst even de wenkbrauwen fronst, want doorgaans houden we meer van blues in het traditionele segment. En toch! We volgen Laura al vele jaren. Nog voor ze ooit één stap op een podium had gezet, was ze al razend populair vanwege de fenomenale gitaristische capriolen die ze vanuit haar slaapkamer op YouTube slingerde. Mocht je je trouwens afvragen hoe een française aan de familienaam Cox komt, dan geven we even mee dat dit vanwege haar Britse pa komt. Laura komt guitig het podium op gedarteld. Ze staat op monsterlijke steltbottinnes en draagt een broek die uit dezelfde stof is gemaakt als de geblokte vlag uit de Formule 1. Laura staat op de racestand, zoveel is zeker. "Blues Peer, are you ready for a rock show?" vraagt ze 'tongue in cheek'. Goedlachs maar zelfverzekerd en trefzeker brengt ze een vlammend bluesrockoptreden waarmee duidelijk wordt waarom ze zoveel die-hard fans naar Peer heeft gelokt. En wat een positieve energie brengt dit lieve kind over. Kijk, hier worden we blij van!

In de kleine tent gaan we even piepen tijdens het optreden van het Delvon Lamarr Organ Trio. We horen een leuke, dansbare mix van blues, jazz en funk. Het publiek wiegt en beweegt ijverig mee en fans van bijvoorbeeld Booker T & The M.G.'s halen hun hart op. Kudos voor de zeer functionele gitarist en vooral voor de piepjonge vrouwelijke drummer.

En dan, om 16.25 u. in de grote tent, het concert dat naar onze muzikale smaak hét klapstuk van Blues Peer 2026 is geworden: de wederopstanding van TEE! We zagen Marc Thijs en kompanen eerder dit jaar in het Noord-Franse Saint André Lez Lille en alle superlatieven die we toen in ons concertverslag hebben aangehaald krijgen hier de absolute bevestiging. Marc kondigt 'I'm Coming Home' aan als zijn protestsong tegen alle bommen die de dag van vandaag welig tieren. In de coulissen staat Sean 'Mack' McDonald zich rot te amuseren op een instrumentale swing. Marcs verschroeiende gitaarsolo in Eddie Vinsons 'Mr. Clearhead' snijdt door merg en been. Marc voelt de blues écht en slaagt er moeiteloos in om zijn gevoel zeer integer over te brengen. En dan die kracht én timing in zijn gitaarspel. Timing is alles. Timing en frasering maken het verschil tussen authentieke bluesartiesten en zij die er enkel een interpretatie van maken. In het augustusnummer van ons blad krijgen jullie trouwens een uitgebreid interview met Marc Thijs, de grootste Belgische bluesman aller tijden.

Devon Allman's Blues Summit dan. Allman en blues... dat klinkt en is ook ietwat contradictorisch. Ons voorgevoel laat ons niet in de steek. De naam Allman staat synoniem voor southern rock en dat is hier niet anders. Voor het gedeelte blues in deze 'summit' zorgen Bernard Allison (zoon van Luther) en Claudette King (dochter van B.B.). Maar appels vallen lang niet altijd dicht bij de boom. We horen Claudette 'Thrill Is Gone' zingen. Enfin, we gebruiken het werkwoord 'zingen' hier gemakshalve, want dat is wat ze probeert te doen. Meer hoeven we daarover niet uit te wijden...

In onze inleiding hebben wij het Deusterkapelletje al vermeld. Wel, daar vinden tijdens Blues Peer kleinschalige sessies plaats. Maximum 40 mensen kunnen er genieten van vraag-en-antwoordmomenten of miniconcerten van de artiesten die op het festival zijn geprogrammeerd. Wij hebben geluk een plaatsje te kunnen bemachtigen voor de sessie van Sean 'Mack' McDonald. Hij vertelt over zijn roots, poneert een rake boogie op de piano – dat zagen we hem niet eerder doen, geeft uitleg over fingerpicking, gaat in een nummer van de Dixie Hummingbirds even naar de gospel en trapt lol met Louis Jordans 'Caledonia'. Deze intieme mini-sessies bieden een welgekomen verfrissing naast de vaak bombastische overrompeling die een festival van deze grootorde met zich meebrengt. Achteraf zal uit de media blijken dat er over het hele weekend 25.000 toeschouwers zijn...

Het is 19.45 u. en in de Club Mississippi treedt de 93-jarige legendarische Bobby Rush uit Jackson, Mississippi op. Tegenwoordig krijgen artiesten maar al te snel en makkelijk het label legendarisch opgeprikt maar voor de koning van het chitlin' circuit die drie Grammy's won met het album 'Porcupine Meat' en is opgenomen in de Blues Hall of Fame is de term legendarisch geeneens overdreven. Aangezien Blues Peer hem in de 'kleine tent' programmeert, hadden we Bobby solo verwacht, of hooguit in duo. Maar neen, hij staat hier met zijn volledige band, inclusief de immer schuddekontende Mizz Lowe. Rush brengt zoals gewoonlijk een show boordevol schunnigheden en kwinkslagen. Bij hem draait de blues in hoofdzaak rond entertainment. Bobby zingt nog steeds heel kranig en hij begeleidt zichzelf minimalistisch op harmonica. Zijn band bestaat uit stuk voor stuk vakkundige muzikanten. Tussen de nummers door vertelt Bobby dat hij de afgelopen 75 jaar maar liefst 499 nummers heeft opgenomen. Hij vertelt hoe hij als 18-jarig knulletje alleen naar Chicago trok en er bevriend raakte met Jimmy Reed, Willie Dixon en Muddy Waters. Hij beklaagt zich erover dat hij Willie Dixon vriendelijk bedankte voor een nummer dat Dixon voor hem had geschreven. "Geef maar aan Muddy", heeft hij toen gezegd. Vervolgens brengt Bobby dat nummer. Je mag slechts één keer raden. Jawel, 'Hoochie Coochie Man'. Voorts horen we ook nog mooie versies van Muddy's 'Nineteen Years Old' en zijn eigen succesnummer 'Chicken Heads' dat hij in 1958 schreef en in 1971 zijn grote doorbraak betekende toen hij het uitbracht op Galaxy Records.

Om 20.55 u. zijn we met Robert Cray toe aan de headliner van vandaag. 72 is hij ondertussen maar dat is aan hem lang nog niet te zien. Zoals gewoonlijk staat Cray vrij ver achterin op het podium, alsof hij de spotlights enigszins schuwt. Hij wijkt geen meter van zijn plekje maar doet met fierheid zijn ding. Na al die jaren is hij nog steeds geflankeerd door zijn trouwe bassist Richard Cousins. "Dit blijft toch van een heel apart niveau", fluistert een collega ons toe. Ja, hij fluistert, respectvol, want de vele Cray-fans luisteren met volle aandacht naar de bloemlezing uit Roberts rijke repertoire vol radiofonische blues. Wij genieten vooral van 'Strong Persuader', één van de vroege hits die nog steeds op de playlist staan maar die Robert steeds weer van nieuwe frisse arrangementen en een anders opgebouwde gitaarsolo voorziet. Dit is een aangenaam optreden en inderdaad, Cray is nog steeds van een apart – lees zeer hoog – niveau.

Om onze bluesbeleving van dit festival af te ronden gaan we nog even loeren en luisteren bij de James Hunter Six in de Club Mississippi. De Brit is goedgeluimd – soms is dat anders – en zijn melodieuze retro klinkende rhythm-and-blues gaat er bij het publiek in als zoetekoek. Of die 'kleine' tent een nok heeft, is ons in alle eerlijkheid ontgaan. Daar hebben wij nu eens niet op gelet, zie. Maar indien er een nok is, dan is de tent tot die nok gevuld. Het is duwen, trekken en wurmen om een plaatsje voorin te bemachtigen om toch enkele plaatjes te kunnen schieten. Wanneer dat met veel moeite is gelukt, overmant een 'mission accomplished-gevoel' ons enigszins.

Vandaag was een echte spreekwoordelijke marathon en we besluiten dat het mooi is geweest. Het was ons een genoegen om na verschillende jaren weer eens in Peer te zijn en vooral Blues Peer 2.0 te ontdekken. Ook voor de organisatoren en de voltallige ploeg zeer hulpvaardige vrijwilligers kunnen we alleen maar zeggen: mission accomplished! We hebben het van horen zeggen en weten het dus niet met een sluitende zekerheid maar volgend jaar zou Pinksteren nog een week vroeger vallen...