We horen het jullie al zeggen: "Sint-Eloois-watte? Waar ligt dat in godsnaam?" Wel, Sint-Eloois-Winkel is een kleine plattelandsgemeente, pal in het midden tussen Kortrijk en Roeselare. Tegenwoordig een deelgemeente van Ledegem en vooral bekend van 'Winkel Koerse', in België de enige nog bestaande paardenwedstrijd in de straten van het dorp. Wat is er verder zo speciaal aan? Behalve dat we er opgroeiden en we eens van het optreden van Guy Verlinde gebruik wilden maken om naar onze persoonlijke roots (en niet die van de blues) terug te keren, kwestie van de naam van ons blad en onze site even te parafraseren… Voor Guy was er ook een speciale reden om (terug) in DE L!NK op te treden. Op 1 en 2 november 2008 nam hij er met The Mighty Gators het album 'Live From The Heart' op. The Mighty Gators, toen met gitarist Arne Demets, ook van lokale Winkelse kweek. Na 18 jaar kwam Guy dus met plezier nog eens langs, ditmaal echter voor een semi-akoestische set, samen met Tom Eylenbosch en Steven Troch. We zagen Guy en Tom al een aantal keer als duo optreden, net zoals we Steven ook reeds in verschillende configuraties op de planken konden aanschouwen. Maar dit drietal samen was voor ons een primeur.

Om de boel gezellig te houden, beperken de organisatoren het aantal toeschouwers tot 140, allen neergezeten aan kleine tafeltjes. Een uitverkochte zaal met een 'ouder' publiek dus, en niet onmiddellijk pure bluesliefhebbers, maar wel mensen met open oren en vol aandacht voor de artiesten. Omstreeks 20.15 u. strijken Guy en zijn kompanen neer op het sfeervol verlichte podium en steken ze van wal met 'All Is Forgiven', titeltrack van het gelijknamige album. Met zijn doordringend stemgeluid zet Guy onmiddellijk de toon. In het verleden zagen we Tom reeds aan de piano, de banjo of het washboard. Hier begeleidt hij het openingsnummer met fingerpicking op een elektrische gitaar. Steven heeft een batterij diatonische en chromatische smoelschuivers klaar liggen om een bijkomende dimensie aan het gekende duo te verlenen. Om evidente redenen houdt Guy dan ook zijn mondharmonica’s terzijde.

Het optreden wordt een bloemlezing, voornamelijk uit Guy’s recentere albums, waarmee hij zijn publiek meeneemt langs een wirwar van stijlen en invloeden. Van traditionals zoals 'Worried Man Blues' over countryblues en ragtime ('Play Your Blues') naar hommages ('You Can’t Win Them All'), nummers met een folk-inslag ('Against The Grain'), snellere boogies ('Pursuit Of Happiness') en zelfs enkele covers. Hij ontpopt zich zoals gewoonlijk tot een aangenaam entertainer/verteller, waarbij zijn bindteksten nu eens doorspekt zijn met fijne humor, dan weer met bedenkingen over de hedendaagse wereld of nog met een didactische inslag. Geregeld sluipen West-Vlaamse bewoordingen in zijn betoog - het lokale publiek heeft daar geen probleem mee - maar met een uitdagende glimlach test hij bij momenten de kennis van Tom en Steven in dit domein. Hun talenten steken natuurlijk in een andere schuif. Niet voor niets zijn ze alle drie reeds met prijzen gaan lopen bij de Belgian Blues Challenge of de Belgian Blues Awards.

Dat Guy zijn gewezen collega Tim De Graeve, alias Tiny Legs Tim, in zijn hart draagt, zullen we opnieuw geweten hebben. Het van Tim overgenomen 'You Can't Win Them All' wordt als hommage aan de Gentse stadsgenoot gebracht en later in de set krijgen we het aan Tim opgedragen instrumentale riedeltje 'Tiny’s Parlor Rag' te horen.

Zoals reeds vermeld, bespeelt Tom tegenwoordig ook voor een aantal nummers de gitaar. Weliswaar bescheiden van opzet toont het een bijkomend facet van zijn kunnen. Zijn sterke punt blijft natuurlijk het pianowerk zoals tijdens de stemmige intro van 'Gotta Let Go' of de rollende loopjes van de boogie 'Going Down To Mississippi'. In dit laatste nummer haalt ook Steven stevig uit met zijn mondharmonica. Maar zijn kunnen op de mondharmonica reikt verder en tijdens 'It Takes A Worried Man' trakteert hij ons op een sprekende imitatie van het hotsebotsen en gefluit van een stoomtrein.

Het huidige repertoire van Guy bevat weinig covers en hoewel zijn songs geïnspireerd zijn door de spirit van de akoestische blues van het begin van de twintigste eeuw, zal je geen nummers van pakweg Blind Lemon Jefferson of Charley Patton te horen krijgen. Via een omweg langs Bob Dylan legt hij echter wel een link met die periode. Hij brengt de cover van Blind Willie McTell op een pakkende manier en met de steun van Steven en Tom wordt het naar een mooie climax gestuwd. Met dank aan het uitstekende werk van de geluidsman weergalmt de resonatorgitaar als een gong doorheen de zaal. Na deze eerder sombere song gaat het met 'Keppe, 'k Zien Ier Voe Joen' de meer luchtige toer op, waarbij Guy de medewerking van het publiek vraagt. Zoals reeds gezegd, een gedisciplineerd publiek, misschien te gedisciplineerd naar de goesting van Guy. Van een taalbarrière is hier hoegenaamd geen sprake maar tot echt meezingen komt het initieel niet. Als Guy dan zijn beklag doet dat hij de avond voordien bij een optreden in Wallonië meer respons kreeg, ja dan hebben ze het wel begrepen. We waren er niet bij, maar 18 jaar gelden met de Mighty Gators zal het er vermoedelijk wel een beetje heviger aan toe zijn gegaan. Na de song over zijn vader komen ook de dochters aan de beurt. Onlangs is Guy voor de tweede keer vader geworden maar de ballade 'My Little Girl' schreef hij voor zijn eerste dochter.

Na het vlot swingende en lang uitgesponnen 'Reckonin' Blues' als bisnummer bedankt het publiek het drietal uitvoerig. Dit was al bij al een gezellig optreden dat een andere kijk gaf op deze heren. Hoewel niet gespeeld voor een zaal vol uitgesproken bluesliefhebbers, bewijst dit optreden dat er in elke Vlaamse gemeente wel een publiek is dat vatbaar is voor dit soort complexloze en universele muziek. Geven we hier nog mee dat op 22 maart aanstaande Guy er vijftig wordt en dat hij voor die gelegenheid een vierdelige 'Best Of' zal uitbrengen. Aansluitend gaat hij op tournee doorheen België en Nederland. Wie hem nog aan het werk wil zien, zal daar zeker de gelegenheid toe krijgen.