Op naar het Nederlandse dorpje Neer, in Midden-Limburg, idyllisch gelegen aan een bocht van de Maas. In een werkelijk fantastisch landschap wordt voor de derde keer het festival Waogstock Blues & Rock gehouden. Neer beschikt ook nog – niet onbelangrijk – over een eigen brouwerij, Lindeboom, maar dit terzijde. Waogstock is een kleinschalig festival dat zijn tuinpoort opent voor maximaal 600 liefhebbers en is steevast binnen enkele minuten uitverkocht. Het aanbod is divers qua muziekstijlen en we zien er mensen van alle leeftijden. Dat heeft zeker zijn charme. Blues is een belangrijk bestanddeel van WBR en daarom is het tijd voor een kijkje namens Back To The Roots.

Met 34° C is het tropisch warm. In de open ruimte onder de bomen zijn al mensen aan de warming up begonnen voor zover dat nodig is bij deze temperaturen... De tent is nog maar mondjesmaat gevuld als de Boogie Beasts de aanval inzetten. Ze openen met 'Jumper On The Line', het eerste nummer van hun nieuwe album 'Don't Be So Mean'. Ze trekken door met de rest van dit album dat is gebaseerd op de muziek van R.L. Burnside, dit vanwege diens centennium. Dit album is door ondergetekende positief beschreven in Back To The Roots nummer 135. De tent vult zich steeds meer maar het lijkt er op dat de mensen aanvankelijk bang zijn voor de 'Boogie Beesten'. Naarmate de set vordert, wordt het spel steeds energieker en de mensen komen steeds dichter bij het podium. Er wordt gedanst en mondharmonicaman Fabian Bennardo, het 'Jerommeke' van de band, keert zich welhaast binnenstebuiten. Het publiek wordt steeds enthousiaster en iedereen concludeert dat dit een prima band is. Gitarist en zanger Jan Jaspers, een Canned Heat-fan overigens, is heel tevreden met de set en zegt dat zijn boodschap 'Dance The Boogie' goed over is gekomen. Uiteraard volgt een welverdiende toegift.

Na enkele andersoortige muzikale interventies (niet slecht maar niet behorende tot ons spectrum) is het de beurt aan Davy Knowles en zijn twee kompanen. Davy is een 39-jarige Brit van het eiland Man – gelegen in de Ierse Zee – maar hij woont tegenwoordig in de States. Hij is geïnspireerd door de blues en een van zijn grote voorbeelden is Rory Gallagher. Zelf maakt hij geen pure blues maar een soort bluesrock. Hier eindigt de discussie met mijzelf. Wij verlenen hem asiel in het huis van de blues. De set is energiek, met korte puntige uptempo en goed gezongen nummers. Het publiek lust er wel pap van, of is Lindeboombier met deze temperaturen niet een welkomere drank? Hij eindigt met een waanzinnige versie van 'Almost Cut My Hair' van David Crosby.

Waogstock heeft ook een podium op het open terrein naast de tent waar jonge tot zeer jonge bands hun kunsten mogen vertonen. Dit is een zeer goed initiatief. Er is een bandje, geheten Faber & Van Lith Band, met twee muzikanten van dertien en eentje van zestien jaar, die de aanwezigen uitstekend vermaken met nummers van Freddie King, Stevie Ray en Jimi Hendrix. 'Keep The Blues Alive!'

De slotact zijn The Kokomo Kings uit Zweden. Ofschoon het voetbalteam van Zweden op de wereldkampioen-schappen voetbal net een oorwassing heeft gehad van Oranje zijn deze mannen goed gemutst. The Kokomo Kings zijn recent uitgebreid naar vijf muzikanten en in 2026 is er een nieuwe zanger gekomen. Martin Abrahamsson is vervangen door Marino Valle. De teksten worden daarom heden nog gezongen vanaf papier maar dat hindert niet. No nonsense rock, boogie, bluesrock en ga zo maar door. Het staat als een huis. Zelf vind ik sommige nummers wel wat weg hebben van vintage opnamen van Chuck Berry. Dit is een lekkere set en de stemming zit er meteen in. De muziek is een dwarsdoorsnede van hun repertoire door de jaren heen. Van mijn favoriete album van deze band, 'A Drive By Love Affair' uit 2021, worden enkele nummers gespeeld. Met name 'Buckle Up' met de nodige Chuck Berry-riffs nodigt uit tot dansen.

Het was een bloedhete lange en mooie dag en zeer voldaan keer ik huiswaarts. Het was gewoon heel familiair, knus en gezellig met vriendelijke mensen, een ideaal tuinfeest!