|
||
|
Duvel Blues bestaat sinds 2002. Ondanks de gezellige kleinschaligheid van het festival zijn hier in het verleden al behoorlijke blueskleppers gepasseerd: Rod Piazza & The Mighty Flyers, Charlie Musselwhite, Johnny Winter, Nick Moss & The Flip Tops, Walter 'Wolfman' Washington, Michael Burks en Kenny Neal herinneren we ons nog als ware het gisteren. Deze keer stond er op het programma geen act die in dié divisie speelt, maar op Duvel Blues doet een mens ook al eens een ontdekking en op zich is dat ook een gegronde reden om de terreinen van Jeugdhuis Kabel in Puurs-Sint-Amands een dag te bevolken. Die dag begon druilerig en grijs, maar tegen de tijd dat het festival zou beginnen, trokken de wolken open en beschenen die van hierboven ons met een hemelse spotlight...
Met het volgende paragraafje gaan we ons
misschien niet zo heel populair maken,
maar wij behoren nu eenmaal niet tot de
categorie verslaggevers die simpelweg
alles fantastisch vinden omdat ze zich ook
voor het volgende jaar van een gratis
backstagepasje willen verzekeren. Om 17.50
u. speelde singer-songwriter Nathan
Bell een eerste set in de kleine
tent. Over zijn muziek valt niets
negatiefs te zeggen en zijn inspirerende
teksten laten horen hoe de man door het
leven is getekend. Daarna kwam
singer-songwriter Elliot Murphy op
het hoofdpodium. Ook hij blaakte van
authenticiteit, anderhalf uur lang. Daarna
nog eens Nathan Bell in de kleine tent.
Hoe leuk Nathan en Elliot ook zijn, ze
hebben in de verste verten niets gemeen
met blues. Niets. Drie uur zonder blues op
een bluesfestival. Dat is verdomd lang. De
ontbluesing van sommige bluesfestivals is
een fenomeen waar we niet meteen een
antwoord op kunnen verzinnen, behalve
misschien dat het hier letterlijk de wet
van Murphy was. Het was leuk om te zien
dat Elliot een 200-tal dolenthousiaste
fans op de been had gebracht maar daar
bleef het bij. De rest van het publiek,
naar schatting drie vierde, genoot buiten
op het binnenplein van het zonnetje. Was
het publiek dan toch niet zo flexibel? Of
zou het misschien, heel misschien, kunnen
zijn dat bluesliefhebbers op een
bluesfestival bluesmuziek willen horen.
Wie zal het zeggen?
Aan het einde van
dit verslagje hebben we nog één strafpunt
over en dat schuiven we door naar de
geluidsmensen in de grote tent. Daar was
de klank heel schel en steriel. Decibels
namen de plaats van warme nuance in en
vaak zat de balans totaal fout. Bij het
optreden van SaRon Crenshaw zijn we er ons
zelfs mee gaan bemoeien omdat
Hammondspeler Edwin Risbourg gewoon niet
te horen was. Gelukkig gaven ze daar
gevolg aan, net voordat Edwin een
indrukwekkende solo poneerde. De mix van
een band bepaal je nu eenmaal niet op
basis van de flikkerende lichtjes op de
mengtafel. Daarvoor heb je – normaal
gezien – oren aan je kop.
Duvel Blues 2024 zal misschien niet de
geschiedenisboeken in gaan als de meest
memorabele editie qua programmering, maar
de sfeer zat goed, de organisatie was
zoals vanouds perfect – dankjewel voor
onze parelende Duvel in een authentiek
glas – en met Ralph de Jongh als absoluut
hoogtepunt hebben we onze ontdekking van
het jaar gekregen. Uiteraard stippen we
Duvel 2025 met plezier aan in onze agenda.
Franky Bruneel terug naar de index van de concert- en festivalrecensies Naast de concert- en festivalverslagen op deze website is Back To The Roots sinds 1995 het meest complete en veelzijdige tijdschrift voor blues en verwante muziekstijlen. Vijf keer per jaar brengen we u nieuws, achtergrond, interviews, reportages, cd- en dvd-recensies, boeken, de meest complete blueskalender, enz... Nog geen abonnee? Klik hier voor meer info.
|
foto's: © Franky Bruneel
|