Al verschillende jaren staat Hookrock met stip in onze agenda genoteerd. We komen hier graag. Enerzijds is dit (hoofdzakelijk blues-) festival keigezellig vanwege zijn kleinschaligheid, terwijl die kleinschaligheid eigenlijk omgekeerd evenredig is aan het programma. Wat Ivan Jacobs en zijn ploeg hier jaarlijks neerzetten, mag voor ons part gerust als voorbeeld dienen voor een aantal veel grotere evenementen. Plaats van het gebeuren is het terrein bij het ontmoetingscentrum van Rooierheide, een gehucht van niemendalle, halverwege de N702 van Hasselt naar Genk – of omgekeerd – en behorend tot Diepenbeek in hartje Limburg. De Heilig Hartkerk van de passionisten vormt het contrasterende decor voor veel blauwe noten en backbeats, tenten en campers, een kleurrijk publiek van zeer diverse pluimage, frieten in een tipzak en welig tierende tapkranen...

vrijdag 4 juli

Omdat er clichématig al veel te veel spitsen worden afgebeten en aftrappen worden gegeven, mag Smokestack Charlie het festival om 17.00 u. stipt oppoken. Dit is een vrij jonge band rond zanger Wim 'Den Huibbe' Huybrechts – en hiermee doelen we op het korte bestaan van de band en niet op de leeftijd van de individuele groepsleden. We horen een strakke band waarin muzikaal vooral gitarist Raffe Claes (van Black Cat Biscuit) en harmonicaspeelster Geneviève Dartevelle excelleren. Leuk is dat Geneviève niemand imiteert maar daarentegen een eigen energieke harmonicastijl ontwikkelde. We horen onder meer 'Teena Neena Nu' (Slim Harpo), 'Keep It To Yourself' (Sonny Boy Williamson II), 'Smokestack Lightning' (Howlin' Wolf) en 'I Wish you Would' (Billy Boy Arnold). Het repertoire is dus voor een groot deel identiek aan wat Den Huibbe de afgelopen drie decennia met Chilly Willy heeft gedaan. Verrassend is dat niet, want dit zijn de nummers die tot in de kern van zijn genen zitten verankerd. Net zoals zijn lichaamstaal altijd wel een beetje naar Kim Wilson zal knipogen. En mogen we eerlijk zijn? Hoe sympathiek Chilly Willy ook was – geen kwaad woord hierover – als frontman komt Wim met deze muzikanten pas ten volle tot zijn recht.

Ook de tweede band is Belgisch. En we zien The Dibs voor het eerst in hun nieuwe bezetting. Recent verlieten immers de broertjes Franky en Mo Gomez het gezelschap. Als goede vrienden hoor, maakt u zich vooral geen zorgen. Nu klaart Stanley Patty dus de gitaarklus in z'n uppie en beroffelt Jeffrey Gijbels (ook van Black Cat Biscuit) de pannen en deksels. Peter Jacobs is de zanger en dit willen we toch wel even beklemtonen. Niet iedereen die in een band zingt, is een zanger. Maar Peter dus wél. En ook een werkmier die streeft naar kwaliteit en een eigen identiteit voor The Dibs, eentje die het midden houdt tussen blues en soul. En doe dat maar eens met eigen nummers; zo evident is dat niet. Maar in de voorbereiding van hun eerste album schreef Peter een aantal nummers die hij vandaag op ons loslaat: 'Living A Life Without Pain', 'Stop Foolin' Around', 'Sick And Tired' en nog een paar. Maar ook als The Dibs gaan coveren, doen ze dat weldoordacht en mijden ze platgetreden paden als de pest. Deze mooie alliteratie is louter toevallig, beste lezers, want eigenlijk willen we gewoon zeggen dat we aan het begin van de set aardig verrast waren toen we Bobby Parkers 'Watch Your Step' hoorden. De laatste keer was van Parker zelf, op de Blues Estafette in Utrecht, duizend jaar geleden.

Het is 19.55 u. en tijd voor de Californische southern rockband Robert Jon & The Wreck. Of toch niet? We hebben eigenlijk het juiste moment afgewacht om de lange wachtrij bij dat ene vreetkraam te trotseren. Frieten, pasta, pulled pork, hamburgers, braadworsten... ze hebben het allemaal. Maar ze krijgen het amper bolgewerkt. Het wordt 25 minuten aanschuiven voor een braadworst van synthetische makelij en een garnaalkroket die niet doorbakken blijkt. Bummer! In die hoek van het festivalterrein is nochtans plaats voor een drietal kramen of foodtrucks en er zijn er genoeg die kwaliteit leveren. Gelukkig missen we niet veel van het optreden want elk nummer is een doorslagje van het vorige. Als het op southern rock aankomt, verkiezen we toch het onversneden stuff van Lynyrd Skynyrd. Er is één lichtpuntje wanneer Henry James Schneekluch een solo uit zijn gitaar pleurt die wat weg heeft van 'Freebird' maar dat is het dan ook. Maar – eerlijk is eerlijk – er lopen hier nogal wat t-shirts van Robert Jon & The Wreck rond, met mensen erin die dus klaarblijkelijk zwaar fan zijn. We gaan onze kostbare tijd niet verkneutelen door ze te tellen, maar het zijn er veel. Deze band is duidelijk de publiekstrekker van vandaag. Al is dit niet onze heug, en ook al niet onze meug, toch gunnen we elk diertje zijn pleziertje.

Geef ons dan maar de Canadese band Bywater Call. Vraag ons niet hoe vaak we ze al live hebben gezien, want dié tel zijn we een heel klein beetje kwijt. Maar telkens vallen we van de ene verbazing in de andere bij dit bodemloze verassingsvat. Muzikaal valt er zoveel te gebeuren in hun geniale blend van funk, soul, blues, rock-'n-roll, jazz, nola-vibes en een ietsie pietsie rock. Alle muzikanten (gitaar, bas, drums, trompet, saxofoon en toetsen) zijn ronduit virtuoos. Samen produceren ze een bombastische sound maar geen enkele solo zit die van iemand anders in de weg. Alles is zo perfect getimed en op elkaar afgestemd. En wat te denken van zangeres Meghan Parnell? We hebben het al zo vaak gezegd en geschreven: ze heeft een van de krachtigste en tegelijk best beheerste stemmen ter wereld. Wie ons daarin durft tegenspreken, kan nooit ons muzikale vriendje worden. We hebben vandaag geluk, want 'Arizona', ons favorietje, zit vrij vroeg in de set. Het topnummer blijkt echter een alles verpletterende versie van 'Love The One You're With' van Stephen Stills – een nummer dat ook Aretha Franklin heeft geadopteerd. Hoe schoon! Ondertussen hebben ze het als single uitgebracht en het prijkt ook op het nieuwe live-album 'Sunshine'. En nu we toch onomfloerst reclame maken, vermelden we er maar gelijk bij dat u onze concertkalender maar beter in het snotje houdt, want eind oktober komen ze opnieuw naar de Lage Landen.

In nummer 129 van ons magazine (december 2024) hebben we u Rotterdammer Marlon Pichel uitgebreid voorgesteld. Nadat we deze zingende drummer – of drummende zanger, u mag zelf kiezen – vorig jaar op Swing Wespelaar zagen optreden met zijn zevenkoppige band, zijn we het luidkeels en zonder schaamrood beginnen verkondigen: dit is pure wereldklasse! Dit is niet zomaar een amateurbandje uit de Benelux hoor. Geen enkel brandweerkorps heeft een ladder die lang genoeg is om dát niveauverschil te duiden. Dat de beste Europese rock-'n-soulband hier vandaag als headliner staat geprogrammeerd, heeft ons geen sikkepit verwonderd. De immer goedlachse Marlon brengt heel wat songs uit zijn eersteling 'Good Ol' Loving' maar gebruikt het Hookrockse publiek ook als zeer ontvankelijke proefkonijnen voor wat hij voor een volgend album in petto heeft. Halverwege de set ruilt hij in enkele nummers zijn drumstel in voor een elektrische gitaar en ook daarmee trekt hij zich meer dan aardig uit de slag. Kijk, dit is puur genieten! Bedankt Ivan, om Marlon Pichel op jouw affiche de enige correcte plaats te geven!

zaterdag 5 juli

Na een deugddoende portie mosselen/friet in Resto Kuringen – ze waren overheerlijk! – tuffen we in de vroege namiddag weer naar Rooierheide voor dag twee van Hookrock. Als we rond 14.30 u. het festivalterrein op schuifelen, is de Waalse band Dr. Buzz al volop bezig. En het is toch nooit geen waar zeker?! Ja, we weten het, dit is geen Standaardnederlands, maar ze blazen ons hier van onze sokken. Ze zijn verdorie 'I'm Riding' van Give Buzze aan het spelen – fuck zeg; wie doet dat nu nog? – en ze katapulteren ons daarmee veertig jaar terug in de tijd en naar het parochiezaaltje van Oostrozebeke. In een razendsnel tempo volgden de pretentieloze rock-'n-roll- en bluesrocknummers zich op. Opvallend is René Stock als slaggitarist, waar we hem voorheen enkel kenden als bassist. Dr. Buzz is best wel een leuke act om wakker mee te worden, maar toch één kleine bedenking. Wie attentief naar de teksten wil luisteren, moet verdomd veel moeite doen om het Steenkolenengels van Marc 'Hellcat' Minet te begrijpen.

De tweede act is vandaag The Aretha Franklin Experience. Wanneer u vermoedt dat we dit muzikale gezelschap moeten catalogeren onder de noemer 'tribute band' of 'covergroep', dan kunnen wij niet anders dan dit volmondig beamen. "Is het zover?", horen we u vragen. "Is het wel kies om zoiets op een bluesfestival te zetten?" Kijk, wij waren dat idee ook niet helemaal genegen, maar als je als programmator de muziek van Aretha Franklin een plek wil geven, kun je niet anders. En mogen we eerlijk zijn? Voor ons is dit dé verrassing van Hookrock 2025. Echt waar! Zangeres Nyjolene Grey, naar we ons lieten vertellen een Britse, brengt alle klassiekers met respect weer tot leven. Ze zingt Aretha's repertoire alsof het een voorrecht is dat ze haar uitstekende strot ten dienste mag stellen ter nagedachtenis van een van de grootste zangeressen aller tijden. De Nederlandse band is super professioneel en we genieten eigenlijk ook mateloos van de twee bleke lena's die de backing vocals met een aanstekelijke intensiteit voor hun rekening nemen. Nora Iburg en Anne Postma heten ze. Wat een plezier stralen ze uit in 'Love The One You're With' (dat we gisteren ook van Bywater Call hoorden). Als Nyjolene even pauze neemt, mogen de lena's 'Sister' zelf helemaal inzingen. Dat doen ze schitterend. Dit zijn toppertjes hoor! 'A Rose In Spanish Harlem' klinkt heel authentiek en de bisser 'Think' ontaardt in een feestje. De hele tent deint mee. Alle toeschouwers ook. Gedurende het hele optreden schakelt onze tronie over naar het standje glimlach en mocht u er aan twijfelen: neen, dat doet geen pijn...

Het is 18.40 u. en tijd voor The Zac Schulze Gang. Een man in het publiek draagt een Rory Gallagher-t-shirt en wellicht is hij voor Schulze gekomen want die wordt weleens weggezet als de nieuwe Gallagher. Hij gaat echter een stuk breder. De jonge twintiger speelt hyper-energetisch maar blijft trefzeker. Het is loeihard en het klieft door merg en been, maar Schulze weet aan het publiek een welgemeende sympathie te ontlokken. Hij kent trouwens zijn klassiekers. Zo horen we een mooie trage versie van Rufus Thomas' 'Walkin' The Dog' en een vrij eigen interpretatie van Junior Wells' 'Messin' With The Kid'. Misschien, heel misschien, en laat ons daar vooral op hopen, zorgen bandjes als dit ervoor dat hun generatiegenoten ook eens naar blues luisteren...

Aan de New Orleans geïnspireerde Californische rootsrockband Beaux Gris Gris & The Apocalypse besteden we hier een aantal woorden dat evenredig is met het aantal vestimentaire attributen die 'zangeres' Greta Valenti aan heeft. Dit is eerder een visuele dan wel een muzikale act. Vanwege een beperkt stembereik zingt Greta niet echt. Ze krijst haar teksten als extra beleg op het toch wel strakke gitaargeluid van ex-Hoax Robin Davey. Nederlander Dave Warmerdam zorgt op Hammond voor een gesmaakte muzikale inbreng maar veel heeft dit optreden – net als Greta zelf – niet om het lijf. Toch lust een groot gedeelte van het publiek wel pap van deze dolgedraaide zotte doos, omringd door veel gejengel en decibels...

Het gros van de bluesliefhebbers – en we rekenen onszelf daar ook bij – keken vandaag halsreikend uit naar het optreden van Brian Templeton en Kid Ramos. U weet wel, Templeton van de Radio Kings en Ramos van o.a. The Fabulous Thunderbirds, The Proven Ones en The Mannish Boys. Dat zijn dus geen sukkelaars en voor de volledigheid vermelden we de Franse drummer Fabrice Bessouat (die het toertje heeft geboekt) en de al even Franse bassist Julien Dubois. Brian en Kid werken al een vijftal jaren intens samen en hebben nu ook de gezamenlijke cd 'Strange Things Happening' uit. "Is het okay als we wat blues spelen?" vraagt Brian bij aanvang van de set. Het publiek anticipeert zeer positief op deze retorische vraag. In 'I'm A Good Man (If You Give Me A Chance)' van de T-Birds valt op hoe dicht Brians stem af en toe bij die van Kim Wilson komt. En uiteraard ligt in dit nummer een gitaristische glansrol weg voor Kid. Hij overtuigt trouwens ook moeiteloos in Lowell Fulsons 'Black Nights' waarin hij zowel de solo's als slaggitaar speelt. Dit optreden is een waar bluesfestijn. Met enkele nummers uit het album 'Be Cool' eren Brian en Kid wijlen Willie J. Campbell met wie ze beiden op verschillende punten in hun loopbaan hebben samengewerkt. De setlijst is heel doordacht samengesteld, want we horen enkel nummers die samen een rode draad vormen door de beide carrières van deze twee grote mijnheren. Aan het eind zingt iedereen mee met Magic Sams 'That's All I Need' en het bisnummer 'Twist It Baby' herschept het publiek in een kolkende, dansende massa. Whaw! Eentje om in te kaderen!

Om 22.35 u. is Nikki Hill – oorspronkelijk uit North Carolina maar nu in Memphis residerend – geacht om het festival af te sluiten. Problemen met de elektriciteit rekken de ombouwpauze wat langer dan gepland, maar van zodra de technische crew het licht op groen zet, vliegt rock-'n-roll-wervelwind Nikki erin, geflankeerd door twee vlammende gitaren. Eentje van manlief Matt Hill en eentje van Laura Chavez, een dame die zowel gitaartechnisch als qua sound en feel een bijzonder passend verlengstuk is voor wat ze zopas van Kid Ramos hoorden. We worden dus nogal verwend. Nikki zelf is goed bij stem. Ze dartelt als een losgeslagen projectiel over het podium, zuigt de aandacht van het publiek als een magneet naar zich toe en blijft vooral goed zingen. Misschien klinkt haar muziek niet meer zo 'retro' als toen we voor het eerst met haar kennismaakten. Maar in elk geval brengt ze nog steeds een krachtige mix van de verschillende muziekstijlen die ze haar hele leven al sponsgewijs heeft opgezogen: blues, soul, garagerock en rock-'n-roll. Ook op deze set reageert het publiek heel uitbundig.

Feestelijk gaat Hookrock 2025 de nacht in. Het is een mooie editie geworden. Robert Jon & The Wreck en Beaux Gris Gris & The Apocalypse zijn naar onze smaak veel te karikaturaal om te overtuigen maar voor de rest hoorden we dit weekend een brede variatie van verschillende blues- en onmiddellijk verwante stijlen in een gezellige en gemoedelijke setting. Heel veel meer moet dat echt niet zijn. Graag tot Hookrock 2026!